→ الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۸، حدیث ۱۶۹
حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۸ کِتَابُ الرَّوْضَة حَدِيثُ النَّاسِ يَوْمَ الْقِيَامَة
کتاب الروضة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
سهل بن زياد عن ابن محبوب عن خطاب بن محمد عن الحارث بن المغيره قال :
لَقِيَنِي أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع فِي طَرِيقِ اَلْمَدِينَةِ فَقَالَ مَنْ ذَا أَ حَارِثٌ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ أَمَا لَأَحْمِلَنَّ ذُنُوبَ سُفَهَائِكُمْ عَلَى عُلَمَائِكُمْ ثُمَّ مَضَى فَأَتَيْتُهُ فَاسْتَأْذَنْتُ عَلَيْهِ فَدَخَلْتُ فَقُلْتُ لَقِيتَنِي فَقُلْتَ لَأَحْمِلَنَّ ذُنُوبَ سُفَهَائِكُمْ عَلَى عُلَمَائِكُمْ فَدَخَلَنِي مِنْ ذَلِكَ أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ نَعَمْ مَا يَمْنَعُكُمْ إِذَا بَلَغَكُمْ عَنِ اَلرَّجُلِ مِنْكُمْ مَا تَكْرَهُونَ وَ مَا يَدْخُلُ عَلَيْنَا بِهِ اَلْأَذَى أَنْ تَأْتُوهُ فَتُؤَنِّبُوهُ وَ تُعَذِّلُوهُ وَ تَقُولُوا لَهُ قَوْلاً بَلِيغاً فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِذاً لاَ يُطِيعُونَّا وَ لاَ يَقْبَلُونَ مِنَّا فَقَالَ اُهْجُرُوهُمْ وَ اِجْتَنِبُوا مَجَالِسَهُمْ
ترجمه
هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۱ ترجمه رسولی محلاتی, ۲۳۷
حارث بن مغیرة گوید: امام صادق علیه السّلام در راه مدینه بمن برخورد و فرمود: کیستی؟ آیا حارث هستی؟ عرضکردم: آری، فرمود: بدان که من گناه نابخردان شما را بگردن دانشمندانتان میاندازم! این سخن را فرمود و از من گذشت، من بنزدش رفتم و از او اجازه شرفیابی گرفته خدمتش رسیدم و عرضکردم: مرا دیدار کردی و فرمودی: همانا من گناه نابخردانتان را بگردن دانشمندانتان میاندازم و این سخن شما بسختی مرا نگران کرده؟ فرمود: آری چه چیز جلوگیری میکند شما را از اینکه وقتی از شخصی سخنی بشما رسد که موجب ناراحتی شما و آزار ما گردد، بنزد او بروید و او را بر آن سخن سرزنش و توبیخ کنید و بطور رسا و آشکار با او گفتگو کنید؟
بدان حضرت عرضکردم: قربانت! در این صورت این گونه افراد پیروی ما را نمیکنند و از ما نمیپذیرند؟
فرمود: شما هم از آنها کنارهگیری کنید و از نشست و برخاست با آنها دوری کنید!
حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی, ۲۰۷
حارث بن مغیره میگوید: در راه مدینه امام صادق علیه السّلام با من برخورد کردو فرمود: کیستی؟ آیا حارثی؟ عرض کردم: آری. فرمود: همانا من گناه نادانانتان را به حساب علمای شما میگذارم. حضرت علیه السّلام این را فرمود و رفت، و من روزی خدمت ایشان رسیدم و اجازه شرفیابی خواستم و نزد ایشان رفتم و گفتم: به من برخوردی و فرمودی: هر آینه گناه نادانانتان را به حساب علمای شما میگذارم. این سخن شما نگرانی بزرگی بر من وارد کرده است. حضرت علیه السّلام فرمود: آری، چه چیز مانع از آن میشود که شما هر گاه خبری از کسی دریافت کردید که شما را ناخوش میآید و به ما آزار میرساند نزد او بروید و او را نکوهش و توبیخ کنید و آنچه باید به او بگویید؟ من عرض کردم: قربانت گردم، در این صورت از ما فرمان نبرند و سخنی از ما نپذیرند. حضرت علیه السّلام فرمود: شما هم ایشان را ترک کنید و از مجالس آنها کناره گیرید.
راویان