هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۱ ترجمه رسولی محلاتی, ۲۴
حضرت موسی بن جعفر علیه السّلام فرمود: امیر المؤمنین علیه السّلام اصحاب خود را بدین نحو سفارش میکرد که میفرمود:
شما را بترس از خدا و پرهیزگاری سفارش میکنم زیرا پرهیزکاری است که مورد رشک جوینده امیدوار و مورد اعتماد گریزان پناهجو است، و پرهیزگاری را جامه درونی و باطنی خود قرار دهید و از روی اخلاص یاد خدا کنید تا بوسیله آن بهترین زندگی را دریابید و بدان راه نجات را به پیمائید بنگرید بدنیا نگریستن پارسائی که از آن جدا گردد، زیرا دنیا جایگزین خود را از جای برکند و خوشگذران آسوده دل را داغدار کند، آنچه که از دنیا رفته است امیدی به بازگشت آن نیست، و آینده آن نیز روشن نیست که انتظارش را برند، بآسایش آن بلا و گرفتاری و ببقایش فنا و نیستی بسته است، خوشیش آمیخته به اندوه و بقای در آن مخلوط بناتوانی و سستی است، دنیا چون بستانی است که چراگاهش خرم و سرسبز است و نظر بیننده را بخود جلب کند، نوشیدنیش گوارا و خاکش خوشبو است، از ریشههایش آب چکد و شاخههایش نمناک باشد تا چون این گیاه زمانش فرا رسد (و بثمر رسد) و بندهای آن محکم گردد بادی بوزد که برگها را برکند و بندها را از هم بگسلد پس چنان گردد که خدا فرموده: «خشک گردد و بادها پراکندهاش سازد، و خدا بر هر چیز تواناست» (سوره کهف آیه ۴۵) بنگرید در دنیا که چیزهای جالب برای شما بسیار دارد ولی کمتر چیزی از آن بشما سود دهد.
حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی, ۴۶
احمد بن محمد بن احمد کوفی (عاصمی)، از عبد الواحد بن الصواف، از محمّد بن اسماعیل همدانی روایت کرده است که امام کاظم علیه السّلام میفرماید: امیر المؤمنین علیه السّلام به یاران خود چنین سفارش میفرمود: شما را به تقوای الهی سفارش میکنم که موجب غبطه جوینده امیدوار، و اعتماد گریزنده پناهنده است، و تقوی را شعار درونی خویش قرار دهید و خدا را خالصانه یاد آورید که بدین ترتیب بهترین زندگی را خواهید داشت، و طریق رستگاری را خواهید پیمود. به دنیا همچون زاهدی بنگرید که از آن جدا خواهد شد، زیرا دنیا جایگزین ساکن را از خود خواهد راند و مسرف در امن را به دردخواهد آورد.
آنچه از دنیا روی گرداند و پشت کرد و رفت، دیگر امیدی در برگشت آن نیست و کسی نمیداند که آنچه از آن آید چیست تا انتظار آن را بکشد. در پی آسایش آن بلا، و ماندگاری آن فنا است. شادمانی آن به حزن آمیخته است و ماندگاری در آن با ضعف و سستی، همراه. دنیا چونان باغی است که چراگاهش سرسبز و آباد است، و هر کس آن را ببیند در شگفت آید، آبش خوشگوار است و خاکش پاک، ریشه درخت و گل و گیاهش نم و رطوبت را به خود کشیده تا هر گاه گیاه به پختگی دست یازید و شاخههای آن اعتدال یافت ناگاه طوفانی بوزد و برگهایش را پرپر کند و بر زمین ریزد و هر چه به رشته زیبایی درآورده از هم بپاشاند چنان که خداوند میفرماید: هَشِیماً تَذْرُوهُ الرِّیاحُ وَ کانَ اللَّهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ مُقْتَدِراً «۱».
پس دنیا را چنان بنگرید که شما را بسیار شگفت زده میکند اما اندک سودی به شما رساند.
__________________________________________________
(۱) بادها پراکندهاش کردند، و خداست که همواره بر هر چیزی تواناست. (سوره کهف/ آیه ۴۵).