→ الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۸، حدیث ۳۰۵
حدیث در کتاب الکافي جلد ۸ کِتَابُ الرَّوْضَة حَدِيثُ الْقِبَاب
کتاب الروضة · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام
سند
عنه عن صالح عن الوشا عن كرام عن عبد الله بن طلحه قال :
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنِ اَلْوَزَغِ فَقَالَ رِجْسٌ وَ هُوَ مَسْخٌ كُلُّهُ فَإِذَا قَتَلْتَهُ فَاغْتَسِلْ فَقَالَ إِنَ أَبِي كَانَ قَاعِداً فِي اَلْحِجْرِ وَ مَعَهُ رَجُلٌ يُحَدِّثُهُ فَإِذَا هُوَ بِوَزَغٍ يُوَلْوِلُ بِلِسَانِهِ فَقَالَ أَبِي لِلرَّجُلِ أَ تَدْرِي مَا يَقُولُ هَذَا اَلْوَزَغُ قَالَ لاَ عِلْمَ لِي بِمَا يَقُولُ قَالَ فَإِنَّهُ يَقُولُ وَ اَللَّهِ لَئِنْ ذَكَرْتُمْ عُثْمَانَ بِشَتِيمَةٍ لَأَشْتِمَنَ عَلِيّاً حَتَّى يَقُومَ مِنْ هَاهُنَا قَالَ وَ قَالَ أَبِي لَيْسَ يَمُوتُ مِنْ بَنِي أُمَيَّةَ مَيِّتٌ إِلاَّ مُسِخَ وَزَغاً قَالَ وَ قَالَ إِنَ عَبْدَ اَلْمَلِكِ بْنَ مَرْوَانَ لَمَّا نَزَلَ بِهِ اَلْمَوْتُ مُسِخَ وَزَغاً فَذَهَبَ مِنْ بَيْنِ يَدَيْ مَنْ كَانَ عِنْدَهُ وَ كَانَ عِنْدَهُ وُلْدُهُ فَلَمَّا أَنْ فَقَدُوهُ عَظُمَ ذَلِكَ عَلَيْهِمْ فَلَمْ يَدْرُوا كَيْفَ يَصْنَعُونَ ثُمَّ اِجْتَمَعَ أَمْرُهُمْ عَلَى أَنْ يَأْخُذُوا جِذْعاً فَيَصْنَعُوهُ كَهَيْئَةِ اَلرَّجُلِ قَالَ فَفَعَلُوا ذَلِكَ وَ أَلْبَسُوا اَلْجِذْعَ دِرْعَ حَدِيدٍ ثُمَّ لَفُّوهُ فِي اَلْأَكْفَانِ فَلَمْ يَطَّلِعْ عَلَيْهِ أَحَدٌ مِنَ اَلنَّاسِ إِلاَّ أَنَا وَ وُلْدُهُ
ترجمه
هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۲ ترجمه رسولی محلاتی, ۳۷
عبد اللَّه بن طلحة گوید: از امام صادق علیه السّلام از وزغ (چلپاسه، بزمجه) پرسیدم؟
فرمود: پلید است، و همه انواعش از مسوخ (حیوانات مسخ شده) است و چون آن را کشتی باید غسل کنی، آنگاه فرمود: پدرم هنگامی در حجر (اسماعیل) نشسته بود و در کنار او مردی بود که با او سخن میگفت ناگاه وزغی را دید که با زبانش ولوله میکند (و صدائی میکند) پدرم بآن مرد فرمود:
آیا میدانی که این وزغ چه میگوید؟ آن مرد گفت: نه، من سخن او را نمیدانم، فرمود: میگوید: بخدا سوگند اگر عثمان را بدشنام یاد کنید من نیز تا این مرد اینجاست علی را دشنام میدهم.
و نیز پدرم فرمود: هیچ یک از بنی امیه نمیرند جز آنکه بصورت وزغی مسخ شود. و فرمود:
چون مرگ عبد الملک در رسید بصورت وزغی مسخ شد و از نزد آنان که پیش او بودند بدر رفت، و آنها که نزدش بودند فرزندانش بودند، و چون او را ندیدند بر آنها گران آمد و ندانستند چه بکنند و بالاخره تصمیم گرفتند تنه درخت خرمائی را بیاورند و آن را بشکل مردی درآورند، و این کار را هم کردند و بآن مجسمه چوبی زرهی آهنین پوشاندند و سپس آن را در کفن پیچیدند، و هیچ کس این مطلب را نفهمید جز من و فرزندانش.
حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی, ۲۷۵
[بنی امیّه و «وزغ»] عبد اللَّه بن طلحه میگوید: از امام صادق علیه السّلام در باره «وزغ» پرسیدم؟ فرمود:پلید است و همه انواعش از حیوانات مسخ شده هستند و هر گاه آن را بکشی باید غسل کنی. آن گاه فرمود: روزی پدرم در حجر اسماعیل نشسته بود و در کنار او مردی بود که با او سخن میگفت، ناگاه وزغی را دید که با زبانش ولوله میکند. پدرم به آن مرد فرمود: آیا میدانی این وزغ چه میگوید؟ آن مرد گفت: نه، من سخن او را نمیفهمم. امام علیه السّلام فرمود:میگوید: بخدا سوگند اگر عثمان را به دشنام یاد کنید من نیز تا این مرد این جا است علی را دشنام دهم. نیز پدرم فرمود: کسی از بنی امیه نمیرد مگر آنکه به صورت وزغی مسخ شود، و فرمود: هنگامی که مرگ عبد الملک فرا رسید به صورت وزغی مسخ شد و از نزد آنان که پیش او بودند بگریخت. آنان که نزد او بودند فرزندانش بودند، و چون او را از دست دادند بر آنها گران آمد و ندانستند چه کنند، و سرانجام بر آن شدند تنه درخت خرمایی را بیاورند و آن را به شکل مردی درآورند. آنها همین کار را کردند و به آن مجسمه چوبی زرهای آهنی پوشانیدند و در کفنش پیچیدند، و هیچ کس از آن آگاهی نیافت مگر من و فرزندانش.
راویان