هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۲ ترجمه رسولی محلاتی, ۴۳
ابی شمل گوید: امام صادق علیه السّلام آغاز سخن کرده بمن فرمود: شما ما را دوست داشتید و مردم ما را دشمن داشتند، شما ما را تصدیق کردید و مردم دروغگومان پنداشتند، شما بما پیوستید و مردم با ما جفا کردند، پس خدای تعالی زندگی شما را زندگی ما قرار داد و مرگتان را مرگ ما مقرر فرمود بخدا سوگند فاصلهای نیست میان مردی از شما و میان اینکه دیدهاش (بدیدار بهشت و پیمبر و امامان) روشن گردد مگر همان مقدار که جانش باینجا برسد- و اشاره بحلقش کرد و پوست آن را بدست گرفت- سپس این سخن را تکرار کرد، و باین مقدار هم قناعت نکرد تا بالاخره برایم قسم خورد و فرمود:
سوگند بدان خدائی که معبودی جز او نیست که این مطلب را پدرم محمد بن علی برایم گفت، ای ابا شمل آیا خوشحال نیستید که شما نماز بخوانید و آنها هم نماز بخوانند و از شما پذیرفته شود ولی از آنها پذیرفته نگردد؟ آیا خوشحال نیستید که شما زکات دهید و آنها هم زکات دهند و از شما پذیرفته شود ولی از آنها پذیرفته نشود، آیا خوشنود نیستید که شما حج بجا آرید و آنها نیز حج بجا آرند و خدای جل ذکره از شما را قبول کند ولی از آنها را نپذیرد، بخدا سوگند پذیرفته نشود نماز مگر از شما و نه زکات مگر از شما و نه حج مگر از شما، پس از خدای عز و جل بترسید که براستی اکنون شما در زمان صلح و سازش (با مخالفین و اهل نفاق) بسر میبرید، و امانت را بپردازید، و هنگامی که مردم از یک دیگر متمایز و مشخص شوند هر دسته بدنبال خواسته و دلخواه خود روند و شما براه حق و درست روید تا وقتی که فرمانبرداری ما کنید.
آیا قاضیان و زمامداران و مسأله گویان از آنها نیستند؟ عرضکردم: چرا، فرمود: پس از خدای عز و جل بترسید که شما تاب برخورد با همه مردم را ندارید، براستی که مردم باین سو و آن سو دست زدند و تنها شمائید که براه خدای عز و جل رفتید، همانا خدای عز و جل از میان بندگان خود محمد (ص) را برگزید، و شما هم همان برگزیده خدا را انتخاب کردید، پس از خدا بترسید و امانت را بسیاه و سفید (هر که باشد) بپردازید اگر چه از خوارج باشد و اگر چه از مردم شام (و پیروان بنی امیه) باشد.
حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی, ۲۸۰
ابو شبل میگوید: امام صادق علیه السّلام خطاب به من چنین آغاز سخن کرد و فرمود: شما ما را دوست داشتید و حال آنکه مردم ما را دشمن میداشتند، شما ما را تصدیق میکردید و حال آنکه مردم دروغگویمان میپنداشتند، شما به ما پیوستید و مردم با ما جفا کردند، پس خدای متعال زندگی شما را زندگی ما و مرگ شما را مرگ ما مقرر فرمود. بخدا سوگند فاصلهای نیست میان مردی از شما و میان اینکه دیدهاش روشن گردد مگر همان مقدار که جانش به اینجا برسد- و اشاره به حلقش کرد و پیوست آن را به دست گرفت- سپس این سخن را تکرار کرد، و به این اندازه هم بسنده نکرد تا سرانجام برایم سوگند خورد و فرمود: سوگند بخدایی که معبودی جز او نیست این سخن را پدرم محمّد بن علی علیه السّلام برایم گفت. ای ابا شمل! خوشحال نیستی که شما نماز بخوانید و آنها نیز نماز بخوانند و از شما پذیرفته گردد و از آنها نه؟ آیا شاد نیستید که شما زکات بپردازید و آنها هم، و از شما پذیرفته آید ولی از آنها نه؟ آیا خشنود نیستید که شما حج گزارید و آنها نیز، و خداوند سبحان آن را از شما بپذیرد و از آنها نه؟ بخدا سوگند پذیرفته نشود نماز و نه زکات و نه حج مگر از شما، پس تقوای الهی در پیش گیرید که هم اینک روزگار به صلح و آرامش سپری میکنید و امانت را بپردازید و هر گاه که مردم از یک دیگر متمایز و مشخص شوند و هر گروه در پی خواسته خود میرود و شما تا آن هنگام که از ما فرمان میبرید به راه درست رفتهاید. آیا قاضیان و زمامداران و مسأله گویان از آنها نیستند؟ عرض کردم:
آری فرمود: پس از خدای عزّ و جلّ بهراسید که شما تاب برخورد با همه مردمان را ندارید، براستی که مردم به این سو و آن سو دست زدهاند و تنها شمایید که به راه خدای عزّ و جلّ رفتهاید. همانا خدای عزّ و جلّ از میان بندگان خود محمّد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم را برگزید، و شما هم همان برگزیده خدا را انتخاب کردید، پس از خدا بترسید و امانت سفید پوست و سیاه پوست را بدو رد کنید اگر چه از خوارج باشد یا از مردم شام.