→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۸، حدیث ۳۶۸

حدیث امام على (ع) در کتاب الکافي جلد ۸

روایت شده از امام على عليه السلام

سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن الحسن بن محبوب عن محمد بن النعمان ابي جعفر الاحول عن سلام بن المستنير عن ابي جعفر ع قال :

قَالَ إِنَ‏ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع‏ لَمَّا اِنْقَضَتِ اَلْقِصَّةُ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ‏ طَلْحَةَ وَ اَلزُّبَيْرِ وَ عَائِشَةَ بِالْبَصْرَةِ صَعِدَ اَلْمِنْبَرَ فَحَمِدَ اَللَّهَ وَ أَثْنَى عَلَيْهِ وَ صَلَّى عَلَى‏ رَسُولِ اَللَّهِ ع‏ ثُمَّ قَالَ يَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَلدُّنْيَا حُلْوَةٌ خَضِرَةٌ تَفْتِنُ اَلنَّاسَ‏ بِالشَّهَوَاتِ وَ تُزَيِّنُ لَهُمْ بِعَاجِلِهَا وَ اَيْمُ اَللَّهِ إِنَّهَا لَتَغُرُّ مَنْ أَمَّلَهَا وَ تُخْلِفُ مَنْ رَجَاهَا وَ سَتُورِثُ أَقْوَاماً اَلنَّدَامَةَ وَ اَلْحَسْرَةَ بِإِقْبَالِهِمْ عَلَيْهَا وَ تَنَافُسِهِمْ فِيهَا وَ حَسَدِهِمْ وَ بَغْيِهِمْ عَلَى أَهْلِ اَلدِّينِ وَ اَلْفَضْلِ فِيهَا ظُلْماً وَ عُدْوَاناً وَ بَغْياً وَ أَشَراً وَ بَطَراً وَ بِاللَّهِ إِنَّهُ مَا عَاشَ قَوْمٌ قَطُّ فِي غَضَارَةٍ مِنْ كَرَامَةِ نِعَمِ اَللَّهِ فِي مَعَاشِ دُنْيَا وَ لاَ دَائِمِ تَقْوَى فِي طَاعَةِ اَللَّهِ وَ اَلشُّكْرِ لِنِعَمِهِ فَأَزَالَ ذَلِكَ عَنْهُمْ إِلاَّ مِنْ بَعْدِ تَغْيِيرٍ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ تَحْوِيلٍ عَنْ طَاعَةِ اَللَّهِ وَ اَلْحَادِثِ مِنْ ذُنُوبِهِمْ وَ قِلَّةِ مُحَافَظَةٍ وَ تَرْكِ مُرَاقَبَةِ اَللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ وَ تَهَاوُنٍ بِشُكْرِ نِعْمَةِ اَللَّهِ لِأَنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ فِي مُحْكَمِ‏ كِتَابِهِ‏ إِنَّ اَللََّهَ لاََ يُغَيِّرُ مََا بِقَوْمٍ حَتََّى يُغَيِّرُوا مََا بِأَنْفُسِهِمْ‏ وَ إِذََا أَرََادَ اَللََّهُ بِقَوْمٍ سُوْءاً فَلاََ مَرَدَّ لَهُ وَ مََا لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وََالٍ‏ وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ اَلْمَعَاصِي وَ كَسَبَةَ اَلذُّنُوبِ إِذَا هُمْ حُذِّرُوا زَوَالَ نِعَمِ اَللَّهِ وَ حُلُولَ نَقِمَتِهِ وَ تَحْوِيلَ عَافِيَتِهِ أَيْقَنُوا أَنَّ ذَلِكَ مِنَ اَللَّهِ جَلَّ ذِكْرُهُ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيهِمْ فَأَقْلَعُوا وَ تَابُوا وَ فَزِعُوا إِلَى اَللَّهِ جَلَّ ذِكْرُهُ بِصِدْقٍ مِنْ نِيَّاتِهِمْ وَ إِقْرَارٍ مِنْهُمْ بِذُنُوبِهِمْ وَ إِسَاءَتِهِمْ لَصَفَحَ لَهُمْ عَنْ كُلِّ ذَنْبٍ وَ إِذاً لَأَقَالَهُمْ كُلَّ عَثْرَةٍ وَ لَرَدَّ عَلَيْهِمْ كُلَّ كَرَامَةِ نِعْمَةٍ ثُمَّ أَعَادَ لَهُمْ مِنْ صَلاَحِ أَمْرِهِمْ وَ مِمَّا كَانَ أَنْعَمَ بِهِ عَلَيْهِمْ كُلَّ مَا زَالَ عَنْهُمْ وَ أُفْسِدَ عَلَيْهِمْ فَ اِتَّقُوا اَللََّهَ‏ أَيُّهَا اَلنَّاسُ‏ حَقَّ تُقََاتِهِ‏ وَ اِسْتَشْعِرُوا خَوْفَ اَللَّهِ جَلَّ ذِكْرُهُ وَ أَخْلِصُوا اَلْيَقِينَ وَ تُوبُوا إِلَيْهِ مِنْ قَبِيحِ مَا اِسْتَفَزَّكُمُ اَلشَّيْطَانُ مِنْ قِتَالِ وَلِيِّ اَلْأَمْرِ وَ أَهْلِ اَلْعِلْمِ بَعْدَ رَسُولِ اَللَّهِ ص‏ وَ مَا تَعَاوَنْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ تَفْرِيقِ اَلْجَمَاعَةِ وَ تَشَتُّتِ اَلْأَمْرِ وَ فَسَادِ صَلاَحِ ذَاتِ اَلْبَيْنِ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَ‏ يَقْبَلُ اَلتَّوْبَةَ وَ يَعْفُوا عَنِ اَلسَّيِّئََاتِ وَ يَعْلَمُ مََا تَفْعَلُونَ‏

ترجمه
هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۲ ترجمه رسولی محلاتی, ۶۷ سلام بن مستنیر از امام باقر (ع) روایت کند که فرمود: هنگامی که داستان (جنگ) امیر مؤمنان (ع) و طلحة و زبیر و عایشه در بصره بپایان رسید آن حضرت بمنبر رفته حمد و ثنای الهی را بجای آورد و برسول خدا (ص) درود فرستاده سپس فرمود: ای مردم همانا دنیا شیرین و سر سبز نماید، و مردم را بشهوات بفریبد، و خوشیهای زودگذر خود را برای ایشان آرایش دهد، و سوگند بخدا که دنیا آرزومند خویش را گول زند، و با امیدوار بدان خلف وعده کند، و بزودی پشیمانی و افسوس ببار آورد برای مردمانی که بدان رو آوردند و در بدست آوردن آن با هم رقابت کردند و بر اهل دین و فضیلت از روی ستم و کینه‏جوئی و طغیان و گردن کشی و تکبر، حسد ورزیده و ستم کردند. و بخدا قسم براستی که هیچ گاه مردمی در خرمی نعمتهای خدا در زندگی دنیا عمر خویش بسر نبردند و نه در پرهیزگاری پیوسته‏ای که در انجام طاعت خدا و شکر نعمتهای او باشد و خداوند آن نعمت را از ایشان گرفته باشد جز پس از اینکه خودشان آن را دگرگون کرده‏اند و از اطاعت حق بگشتند و گناهان تازه پدید آوردند، و خودداریشان (از گناه) کم شده و نگران خدای عز و جل نبوده و در انجام سپاس نعمت خدا سهل انگاری کرده‏اند، زیرا خدای عز و جل در آیه محکم کتاب خود فرماید: «براستی که خداوند نعمتی را که نزد گروهی است تغییر ندهد تا آنچه را در خودشان هست تغییر دهند، و چون خدا برای گروهی بدی خواهد جلوگیری ندارد، و آنها را جز خدا دوستداری نیست» (سوره رعد آیه ۱۱) و اگر چنانچه نافرمانها و گنهکاران در آن وقتی که از زوال نعمت خدا و رسیدن انتقامش و دگرگون شدن عافیتش بر حذر میشدند باین مطلب یقین پیدا میکردند که اینها از طرف خدا است و بواسطه اعمال خود آنها است، و در آن حال دست میکشیدند و توبه میکردند و از روی راستی و صدق و صفا و اعتراف بگناه خویش بدرگاه خدای جل ذکره پناه میبردند، خداوند از همه گناهانشان چشم پوشی میکرد، و از هر لغزشی که از آنها سر زده بود در میگذشت و هر نعمتی که بآنها اکرام کرده بود بدانها بازمی‏گرداند و هر نوع صلاح کارشان و هم چنین هر نعمتی را که از ایشان گرفته بود و بر ایشان تباه ساخته بود بر ایشان باز میگرداند. پس ای مردم از خدا آنچنان که باید بترسید، و ترس خدا را شعار خود سازید (شعار بجامه گویند که در زیر لباسها بر تن کنند) و یقین خود را پاک کنید، و از کار زشتی که شیطان شما را بدان واداشت توبه کنید یعنی از جنگ با ولی امر و دانشمند پس از رسول خدا (ص) و از همکاری با یک دیگر در پراکنده کردن جمع مسلمانان و از هم پاشیدن کار و تباه ساختن صلاح میان مردم، (از این اعمال زشت توبه کنید) همانا خدای عز و جل توبه را بپذیرد و از بدیها درگذرد و میداند آنچه را انجام دهید.

راویان