هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۲ ترجمه رسولی محلاتی, ۷۹
عیص بن قاسم گوید: شنیدم از امام صادق علیه السّلام که میفرمود: بر شما باد بتقوا و ترس از خدای یگانهای که شریک ندارد، و خود را واپائید که بخدا سوگند مردی از شما که رمه گوسفند دارد و برای آنها چوپانی داناتر بوضع گوسفندان از او بیاید آن چوپان نخستین را بیرون کند و این مردی را که داناتر بوضع گوسفندان او است بجای او گذارد.
بخدا سوگند اگر برای یک نفر از شما دو جان بود که با یکی از آنها (در زندگی) نبرد میکردید و تجربه میآموختید، و دیگری بجای میماند و با آن بدان چه برای او آشکار شده بود (و تجربه آموخته بود) کار میکرد (چه خوب بود) ولی (متأسفانه) یک جان بیشتر نیست، و چون آن یک جان بیرون رفت بخدا قسم که (وقت پشیمانی و) توبه از دست خواهد رفت، پس شما خود بهتر میتوانید (رهبر) برای خویش انتخاب کنید، اگر یکی از ما خاندان بنزد شما آمد (و شما را بشورش و خروج دعوت کرد) بنگرید تا روی چه منظور و هدفی میخواهید خروج و شورش کنید، و (برای سر و صورت دادن بکارتان و عذرتراشی) نگوئید: زید خروج کرد (پس برای ما هم این کار جایز است) زیرا زید مرد دانشمند و راستگوئی بود و شما را بخویشتن دعوت نمیکرد، بلکه او شما را به پسندیده از آل محمد (و آنکه مورد پسند خدا است از ما خاندان، یا آنچه مورد پسند و رضایت آل محمد است، و این معنای دوم مناسبتر است با آنچه در ذیل بیاید) دعوت میکرد، و اگر پیروز شده بود بطور مسلم بهمان که شما را بدو دعوت کرده بود (یعنی همان عنوان پسندیده یا پسند آل محمد) وفاداری مینمود (و حق را به اهلش میسپرد) جز این نبود که او بحکومتی شورید که از هر جهت فراهم و آماده دفاع از او بود و میخواست آن (قدرت فشرده) را در هم بکوبد (و از این جهت موفق بشکست آن نشد) ولی آن کس که امروز خروج کند آیا بچه چیز شما دعوت کند؟ آیا بهمان پسند آل محمد (ص) دعوت کند؟ که ما شما را گواه میگیریم که بچنین کسی راضی نیستیم (و مورد پسند ما نیست) و او امروزه که کسی با وی همراه نیست نافرمانی ما کند و هنگامی که پرچمها و بیرقها را پشت سر خود ببیند سزاوارتر است که سخن ما را نشنود (و بخواست ما عمل ننماید) مگر کسی که همه فرزندان فاطمه گرد او جمع شوند (و با او همراهی کنند).
بخدا سوگند آن کس را که شما میخواهید نیست مگر کسی که همه (بنی فاطمه) بر گرد او جمع شوند، همین که ماه رجب شد بنام خدای عز و جل رو آورید، و اگر خواستید تا ماه شعبان هم عقب اندازید زیانی نیست (و عیبی ندارد) و اگر بخواهید ماه رمضان هم (اقدام بکاری نکنید و) فریضه روزه را در میان خاندان خود بگیرید شاید این کار موجب نیروی بیشتری برای شما باشد، و همان خروج سفیانی (برای علامت و نشانه) شما را بس است (و آن نشانه حتمی است).
حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی, ۳۰۹
عیص بن قاسم میگوید: از امام صادق علیه السّلام شنیدم که میفرمود: بر شما باد تقوای خدایی که یکی است و انبازی ندارد، و خویش را بپایید که بخدا سوگند مردی از شما که رمه گوسفندی دارد و برای آنها چوپانی داناتر به وضع گوسفندان از او بیاید، آن چوپاننخستین را بیرون کند و این مرد داناتر به گله او را به جای او بگمارد.بخدا سوگند اگر برای یک نفر از شما دو جان بود که با یکی از آنها برد میکردید و تجربه میآموختید و دیگری به جای میماند و با آن بدان چه برای او آشکار شده بود کار میکرد [چه خوب بود]، ولی یک جان بیشتر نیست، و چون آن یک جان بیرون رود بخدا سوگند فرصت توبه از دست خواهد رفت، پس شما خود بهتر میتوانید برای خویش گزینش کنید. اگر فردی از خاندان ما سوی شما آمد بنگرید بر چه اساس و هدفی آهنگ شورش میکنید. نگویید زید خروج کرد [پس برای ما این کار نیز رواست] چه، زید مردی دانشمند و راستگوی بود و شما را به سوی خویش نمیخواند بلکه شما را به رضای آل محمد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم فرا میخواند، پس اگر پیروز شده بود بیقین شما را به همان کسی که بدو دعوت کرده بود میرساند، و جز این نبود که او بر حکومتی شورید که کاملا آماده دفاع بود و میخواست آن را در هم بکوبد. ولی آن کس که امروز خروج میکند شما را به چه چیز میخواند؟ به همان رضای آل محمد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم؟ که ما شما را گواه میگیریم که به چنین کسی راضی نیستیم و او امروز که کسی با وی نیست، نافرمانی ما میکند و هنگامی که پرچمها و درفشها را پشت سر خویش ببیند، به نشنیده گرفتن سخن ما سزاوارتر خواهد بود، مگر کسی که همه فرزندان فاطمه پیرامون او گرد آیند. بخدا سوگند آن را که شما میخواهید کسی نیست مگر شخصی که همه بنی فاطمه پیرامون او گرد آیند. همین که ماه رجب شد به نام خدای عزّ و جلّ روی آورید و اگر خواستید تا ماه شعبان هم عقب بیندازید زیانی نیست، و اگر بخواهید ماه رمضان هم فریضه روزه را در میان خانواده خود بگیرید شاید این کار موجب نیروی بیشتری برای شما گردد و همان خروج سفیانی شما را بس.