هاشم رسولی محلاتی, الروضة من الکافی جلد ۲ ترجمه رسولی محلاتی, ۲۵۸
سدیر گوید: مردی از امام باقر (ع) از تفسیر گفتار خدای عز و جل پرسید که فرماید:
گفتند پروردگارا میان منزلگاههای (سفر) ما فاصله و دوری انداز و بخودشان ستم کردند» (سوره سبأ آیه ۱۹) فرمود: آنها مردمی بودند که آبادیهای پیوست و متصل بهم داشتند بطوری که همدیگر را میدیدند، و جویهائی روان و مالهای فراوانی داشتند، پس نعمتهای خدا را ناسپاسی کردند و خود را دگرگون ساختند: و خدای عز و جل سیل عرم (سیل سخت و شدیدی) را بر آنها روان کرد که آبادیهای آنها را غرق کرد و خانههاشان را ویران ساخت و اموالشان را از بین برد و باغستانهای آنها را بدو باغ بدل کرد که دارای میوه تلخ و درخت گز و اندکی از سدر بود. و در باره آن خدای عز و جل فرماید:
«چنین سرایشان دادیم برای کفران و ناسپاسی که کردند، و آیا ما جز کفران پیشه را مجازات میکنیم» (سوره سبأ آیه ۱۷).
حمیدرضا آژیر, بهشت کافی - ترجمه روضه کافی, ۴۴۷
سدیر میگوید: مردی از امام باقر علیه السّلام پیرامون این آیه شریفه: فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَیْنَ أَسْفارِنا وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ... «۱» پرسش کرد. امام علیه السّلام فرمود: آنها مردمی بودند صاحب آبادیهای به هم پیوسته، به گونهای که یک دیگر را میدیدند، و جویهای روان و مالهای فراوانی داشتند، پس نعمتهای خدا را ناسپاسی کردند و خود را دگرگون نمودند، خدای عزّ و جل سیل عرم را بر آنها جاری فرمود که آبادیهای آنها را غرق و خانههاشان را خراب کرد و اموالشان را از میان برد و باغستانهای آنها را به دو باغ تبدیل کرد که دارای میوه تلخ و درخت گز و اندکی از سدر بود، و خداوند در حقّ آنها فرموده
__________________________________________________
(۱) «بر خویش ستم کردند و گفتند: ای پروردگار ما! منزلگاههای ما را از هم دور گردان» (سوره سبأ/ آیه ۱۹).
است: ذلِکَ جَزَیْناهُمْ بِما کَفَرُوا وَ هَلْ نُجازِی إِلَّا الْکَفُورَ «۱».
__________________________________________________
(۱) «آنها را که ناسپاس بودند این چنین جزا دادیم، آیا ما جز ناسپاسان را مجازات میکنیم» (سوره سبأ/ آیه ۱۷).