من لايحضره الفقيه - جلد ۱، حدیث ۱۵۴۳

و قال ع :

‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۱ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۲۰ و نیز آن حضرت فرمود: آب پاک ساز و پاک‏کننده است نجس را، ولی خود با چیز دیگری (غیر آب) پاک نمیشود. پس هر گاه آبی را یافتی و در آن پلیدی و ناپاکی سراغ نداشتی با آن وضو بساز و از آن بیاشام. و بر عکس چنانچه در آن چیزی که آن را ناپاک می‏کند یافتی از آن وضو مساز و میاشام مگر در حال ناچاری که در این حال می‏توانی فقط از آن بیاشامی، ولی از آن وضو مساز، و در این حال تیمّم کن مگر آنکه آب بمقدار کرّ باشد که در این صورت وضو ساختن با آن و آشامیدن از آن اشکالی ندارد. خواه چیزی (از نجاسات) در آن افتاده باشد یا نه تا جایی که بوی آب دگرگون نشده باشد (یعنی آن نجاست که در آب ریخته یا افتاده، بوی آب را همانند خود نساخته باشد) و اگر تغییر و دگرگونی حاصل کرد نه از آن بیاشام و نه وضو بساز. مترجم گوید: «اینکه دگرگونی را ببوی تنها گفته من باب مثال است. زیرا تغییر مزه و رنگ هم دلیل تغییر و دگرگونی است، هر چند تغییر رنگ در روایات ما دیده نشده بلکه تنها تغییر بو و طعم در اخبار آمده مانند صحیحه ابن بزیع در مورد آب بئر (چاه آب). و شیخ طوسی در نهایه به نجاست آب متغیّر بهر یک از این سه: (بوی، مزه، رنگ) فتوی داده است، و فرموده: بهیچ وجه استعمال آبی که رنگ یا بو یا طعم آن به سبب وقوع نجاست در آن تغییر یافته جایز نیست. و در سنن ابن ماجه که از عامّه است ابو امامه باهلی از پیغمبر (ص) نقل کرده که فرمود: «إنّ الماء لا ینجّسه‏ شی‏ء الّا ما غلب علی ریحه و طعمه و لونه». و «کرّ» عبارت از مقدار آبی است که حجم آن سه وجب در سه وجب در سه وجب باشد، و یا وزن آن یک هزار و دویست رطل مدنی است. مترجم گوید: «مؤلّف کمترین حجم و بیشترین وزن را که در روایات مختلف رسیده اختیار کرده و آن را میزان قرار داده، و شیخ طوسی در نهایه کرّ را سه وجب و نیم در سه وجب و نیم در سه وجب و نیم میداند».