حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۱ أَبْوَابُ الصَّلَاةِ وَ حُدُودِهَا-بَابُ الْجَمَاعَةِ وَ فَضْلِهَا
أبواب الصلاة و حدودها-باب الجماعة و فضلها · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
و روي معاويه بن شريح عن ابي عبد الله ع انه قال :
إِذَا جَاءَ اَلرَّجُلُ مُبَادِراً وَ اَلْإِمَامُ رَاكِعٌ أَجْزَأَتْهُ تَكْبِيرَةٌ وَاحِدَةٌ لِدُخُولِهِ فِي اَلصَّلاَةِ وَ اَلرُّكُوعِ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۲ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۷۷
معاویة بن شریح از امام صادق علیه السّلام روایت کرده که فرمود: هر گاه شخصی شتابان از راه رسید و خواست خود را بامام برساند در حالی که امام در رکوع است برای وارد شدن به نماز جماعت و رکوع کافی است برای هر دو یک تکبیر بگوید.
و هر کس امام را زمانی دریابد که در سجده است، تکبیر بگوید و با او بسجود رود، ولی به آن سجده اعتماد نکند و بحساب نمازش نیست.
و هر که امام را در رکعت آخر نماز دریابد (پیش از رکوع یا در رکوع) پس فضل نماز جماعت را دریافته است.
و کسی که امام را وقتی که سر از سجده آخر برداشته و در حال تشهّد است دریابد فضیلت جماعت را درک کرده (لکن نماز جماعت را درک نکرده) أما اذان و اقامه بر او نیست.
و هر کس امام را وقتی سلام نماز را خوانده و فارغ شده دریابد باید، اذان و اقامه بگوید.
و جایز نیست برای یک نماز در مسجدی دو جماعت تشکیل شود.