من لايحضره الفقيه - جلد ۱، حدیث ۳۰۸۷

روي سماعه عن ابي عبد الله ع انه قال :

‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۲ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۲۸۱ سماعة از امام صادق علیه السّلام روایت کرده که آن حضرت فرمود: معمولا وقتی یکی از شما بیمار می‏شود طبیبی را میخواند و باو پولی یا چیزی میدهد (تا او را درمان کند) و هر گاه کاری با سلطان داشته باشد دربان مخصوص را رشوه‏ای میدهد و او خواسته‏اش را برآورده می‏کند، حال هر گاه یکی از شما را گرفتاری و کار سختی پیش آمد اگر بخداوند عزّ و جلّ پناه برد و توسّل جوید و باین منظور خود را پاک سازد (طاهرا یعنی وضو یا غسل کند) و صدقه‏ای بدهد کم یازیاد (بسته بمیل و توانائیش) آنگاه به مسجد رود، و دو رکعت نماز کند و حمد و ثنای الهی بجا آورد و بر پیامبر و اهل بیت آن حضرت علیهم السلام درود و صلوات فرستد، آنگاه چنین دعا کند: «اللّهمّ إن عافیتنی من مرضی، أو رددتنی من سفری، أو عافیتنی ممّا أخاف ....- بدنبال این دعا کسی یا چیزی را که از آن می‏ترسد نام ببرد-». (ترجمه دعا اینست: بار خدایا اگر مرا از بیماریم شفا دهی (یا امید آن دارم و یا تو سزاواری به انجام این خواهش که همواره تفضل فرموده‏ای، بهر حال جزای إن محذوف است و اغلب در این قبیل جملات شرطیّه معنی اینست که اگر چنین و چنان میشد به منتهای خواسته‏ام رسیده بودم و دیگر اندیشه‏ای و خواسته‏ای نداشتم یا مرا از این سفر بسلامت برگردانی اگر برای سفر دعا می‏کند یا مرا حفظ کنی از شرّ و آسیب دشمنان که بیمناکم از فلان و بهمان (که نام آن شخص یا چیزی را می‏برد) چنانچه بترتیبی که گذشت عمل کند موردی نباشد مگر آنکه خداوند متعال خواسته او را به او اعطا فرماید و این استجابت بسبب وعده او است که بپاس آن وعد واجب است که خداوند متعال حاجت او را بر آورده سازد و نیز اینکه خدا این عمل را بشکر نعمت او قبول می‏فرماید (یا شاید این عمل شکر نعمت بر آورده شدن حاجت است).