حدیث امام رضا (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۲ أَبْوَابُ الزَّکَاة-ضَمَانُ الْمُزَکَّى وَ زَکَاةُ النَّقْدَيْنِ وَ مُسْتَحِقُّ الزَّکَاة
أبواب الزکاة-ضمان المزکى و زکاة النقدين و مستحق الزکاة · روایت شده از امام رضا عليه السلام
سند
و قال الرضا ع :
إِنَ بَنِي تَغْلِبَ أَنِفُوا مِنَ اَلْجِزْيَةِ وَ سَأَلُوا عُمَرَ أَنْ يُعْفِيَهُمْ فَخَشِيَ أَنْ يَلْحَقُوا بِالرُّومِ فَصَالَحَهُمْ عَلَى أَنْ صَرَفَ ذَلِكَ عَنْ رُءُوسِهِمْ وَ ضَاعَفَ عَلَيْهِمُ اَلصَّدَقَةَ فَرَضُوا بِذَلِكَ فَعَلَيْهِمْ مَا صَالَحُوا عَلَيْهِ وَ رَضُوا بِهِ إِلَى أَنْ يَظْهَرَ اَلْحَقُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۲ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۳۲۹
و امام علی بن موسی الرضا علیهما السّلام فرمود: قبیله بنی تغلب از ادای جزیه اباء داشتند، و از عمر خواستند که ایشان را از دادن آن معاف دارد، چون عمر از آن ترسید که آن قبیله به دولت روم بپیوندند، پس بر این گونه با ایشان مصالحه کرد که جزیه را از افرادشان بازگرفت، و زکاتشان را مضاعف ساخت، و ایشان به این کار راضی شدند، پس حکم این مصالحه که آن را پذیرفتند و به آن رضایت دادند بر ایشان نافذ است، تا زمانی که حقّ ظاهر گردد.