حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۲ کِتَابُ الصَّوْم بَابُ وُجُوبِ التَّقْصِيرِ فِي الصَّوْمِ فِي السَّفَر
کتاب الصوم · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
و روي ابن محبوب عن ابي ايوب عن عمار بن مروان عن ابي عبد الله ع قال سمعته يقول :
مَنْ سَافَرَ قَصَّرَ وَ أَفْطَرَ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ رَجُلاً سَفَرُهُ إِلَى صَيْدٍ أَوْ فِي مَعْصِيَةِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَوْ رَسُولاً لِمَنْ يَعْصِي اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَوْ طَلَبِ عَدُوٍّ أَوْ شَحْنَاءَ أَوْ سِعَايَةٍ أَوْ ضَرَرٍ عَلَى قَوْمٍ مِنَ اَلْمُسْلِمِينَ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۲ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۸۴
و ابن محبوب، از ابو ایّوب، از عمّار بن مروان، روایت کرده است که گفت: «از امام صادق علیه السّلام شنیدم که میفرمود: «کسی که سفر میکند میباید افطار و تقصیر کند، مگر آنکه مردی باشد که سفرش به قصد شکاری، یا در معصیت خدای عزّ و جلّ باشد، یا کسی که خدای عزّ و جلّ را معصیت میکند او را به سفر فرستاده باشد یا برای طلب و یافتن دشمن یا دشمنی با دیگران، و یا گزارش دادن بد از کسی به والی و حاکم یا به خاطر ضرر رساندن به مردمی از مسلمانان.