حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۲ أَبْوَابُ الزَّکَاة-ضَمَانُ الْمُزَکَّى وَ زَکَاةُ النَّقْدَيْنِ وَ مُسْتَحِقُّ الزَّکَاة
أبواب الزکاة-ضمان المزکى و زکاة النقدين و مستحق الزکاة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
و سال عمر بن يزيد ابا عبد الله ع :
عَنْ رَجُلٍ فَرَّ بِمَالِهِ مِنَ اَلزَّكَاةِ فَاشْتَرَى بِهِ أَرْضاً أَوْ دَاراً أَ عَلَيْهِ فِيهِ شَيْءٌ فَقَالَ لاَ وَ لَوْ جَعَلَهُ حُلِيّاً أَوْ نُقَراً فَلاَ شَيْءَ عَلَيْهِ وَ مَا مَنَعَ نَفْسَهُ مِنْ فَضْلِهِ فَهُوَ أَكْثَرُ مِمَّا مَنَعَ مِنْ حَقِّ اَللَّهِ اَلَّذِي يَكُونُ فِيهِ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۲ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۳۳
و عمر بن یزید از امام صادق علیه السّلام در باره مردی سؤال کرد که به قصد فرار از زکات مال خود را در خرید زمینی یا خانهای به مصرف برساند. آیا در این صورت چیزی به او تعلّق میگیرد؟ امام فرمود: نه. و اگر آن را به صورت زینت آلاتی یا شمشی هم درآورد چیزی به آن تعلّق نمیگیرد، ولی آن فضل و ثوابی که او خود را از آن ممنوع ساخته بیشتر از آن حقّی است که خدا در مال او داشته، و او با این حیله از ادای آن امتناع کرده است.