حدیث در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۳ بَابُ الصَّيْدِ وَ الذَّبَائِح
باب الصيد و الذبائح · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
سال الحلبي ابا عبد الله ع :
وَ عَنْ قَتْلِ اَلْحَيَّاتِ فَقَالَ اُقْتُلْ كُلَّ شَيْءٍ تَجِدُهُ فِي اَلْبَرِّيَّةِ إِلاَّ اَلْجَانَّ وَ نَهَى عَنْ قَتْلِ عَوَامِرِ اَلْبُيُوتِ وَ قَالَ لاَ تَدَعُوهُنَّ مَخَافَةَ تَبِعَاتِهِنَّ فَإِنَ اَلْيَهُودَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اَللَّهِ ص قَالَتْ مَنْ قَتَلَ عَامِرَ بَيْتٍ أَصَابَهُ كَذَا وَ كَذَا فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ ص مَنْ تَرَكَهُنَّ مَخَافَةَ تَبِعَاتِهِنَّ فَلَيْسَ مِنِّي وَ إِنَّمَا تَتْرُكُهَا لِأَنَّهَا لاَ تُرِيدُكَ وَ قَالَ رُبَّمَا قَتَلْتُهُنَّ فِي بُيُوتِهِنَ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۴ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۸۱
حلبی از امام صادق علیه السّلام از کشتن مارها پرسید: امام فرمود:
هر نوع ماری را در خشکی یافتی بکش مگر مار سفید را، و نیز نهی فرموده است از کشتن مارهای خانگی (که در ساختمانهای قدیمی و کهنه نر و ماده با هم در سقفها یا در پس دیوارهای خاکی و یا زیر زمین با عمری طولانی زندگی میکنند و از جهت عمر بسیاری که میکند آن را عامر گویند) و فرمود: آنها را نه از برای اینکه کشتنشان شوم است نمیکشید و زنده رها میکنید، (زیرا اگر بدین خاطر باشد) این همان قول یهود در زمان رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله میشود که میگفتند: هر کس مارخانگی را بکشد چنین و چنان خواهد شد (مرادشان این که نکبت و ناخوشی میآورد) پس رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله فرمود: هر کس از ترس عاقبت ناگوارش مار خانگی را نکشد از من نخواهد بود (یعنی مسلمان نیست) و جز این نباشد که او را رها میکنی چون با تو کاری ندارد و آزاری بتو نمیرساند، و فرمود: گاه میشود که تو او را در لانه خودش میکشی (یعنی بدون اینکه آزاری بتو داشته باشد).