حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۳ أَبْوَابُ الْقَضَايَا وَ الْأَحْکَام-بَابُ شَهَادَةِ الزُّورِ وَ مَا جَاءَ فِيهَا
أبواب القضايا و الأحکام-باب شهادة الزور و ما جاء فيها · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
روي علي بن مطر عن عبد الله بن سنان عن ابي عبد الله ع قال :
وَ إِنَّ شُهُودَ اَلزُّورِ يُجْلَدُونَ حَدّاً لَيْسَ لَهُ وَقْتٌ ذَلِكَ إِلَى اَلْإِمَامِ وَ يُطَافُ بِهِمْ حَتَّى يَعْرِفَهُمُ اَلنَّاسُ وَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لاََ تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهََادَةً أَبَداً وَ أُولََئِكَ هُمُ اَلْفََاسِقُونَ `إِلاَّ اَلَّذِينَ تََابُوا قُلْتُ بِمَ تُعْرَفُ تَوْبَتُهُ قَالَ يُكَذِّبُ نَفْسَهُ عَلَى رُءُوسِ اَلْأَشْهَادِ حَيْثُ يُضْرَبُ وَ يَسْتَغْفِرُ رَبَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَإِنْ هُوَ فَعَلَ ذَلِكَ فَثَمَّ ظَهَرَتْ تَوْبَتُهُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۴ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۷۶
علیّ بن مطر از عبد اللَّه بن سنان از امام صادق علیه السّلام روایت کرده که فرمود: گواهی دهندگان بدروغ باید تازیانه خورند ولی حدّ معینی ندارد و بستگی به اختیار امام و حاکم شرع دارد هر قدر صلاح بداند، و باید آنها را گرد شهر طواف داد و بمردم معرّفی کرد که آنان را بشناسند و شهادتشان را دیگران نپذیرند. و در مورد توبه، حکم خداوند را که فرموده است: لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً وَ أُولئِکَ هُمُ الْفاسِقُونَ إِلَّا الَّذِینَ تابُوا (نور: ۴) پرسیدم فرمود: توبهاش به این ظاهر میشود که خود را در حضور مردم همان جا که تازیانه میخورد تکذیب کند، و از کرده خود از خداوند طلب آمرزش نماید و استغفار کند، اگر چنین کاری را کرد در این وقت، توبهاش پذیرفته است.