حدیث در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۳ بَابُ طَلَاقِ الْمَرِيض
باب طلاق المريض
سند
في روايه زرعه عن سماعه قال :
وَ سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ طَلَّقَ اِمْرَأَتَهُ وَ هُوَ مَرِيضٌ فَقَالَ تَرِثُهُ مَا دَامَتْ فِي عِدَّتِهَا فَإِنْ طَلَّقَهَا فِي حَالِ اَلْإِضْرَارِ فَهِيَ تَرِثُهُ إِلَى سَنَةٍ وَ إِنْ زَادَ عَلَى اَلسَّنَةِ فِي عِدَّتِهَا يَوْمٌ وَاحِدٌ لَمْ تَرِثْهُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۲۵۲
سماعة بن مهران گوید: از آن حضرت پرسیدم مردی در حال مرض زنش را طلاق داده است حکم او چیست؟ فرمود: زن مادامی که در عدّه است از وی ارث میبرد، و چنانچه بقصد زیان رساندن بزوجه و او را از میراث محروم کردن طلاق دهد تا یک سال زن وقت دارد که ارث برد و اگر بر این مدّت یک روز اضافه شود دیگر ارث نخواهد برد.