محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۲۸۰
علی بن حسّان از عمویش عبد الرّحمن بن کثیر نقل کرده که امام صادق علیه السّلام فرمود: همانا معاصی کبیره هفت است و حکم آن برای ما خانواده پیغمبر (ص) و در ما نازل گشته و مردم همه آنها را نسبت بما حلال شمردند، اوّل آنها شرک بخداوند بزرگ است، و کشتن کسی که خداوند قتل او را حرام کرده است، و خوردن مال یتیم، و عقوق والدین، نسبت بد و فحش بپاکدامنان، و فرار از میدان جنگ، و انکار حقوق اهل بیت، امّا شرک بخداوند بزرگ، پس خداوند در باره ما نازل فرمود آنچه را که نازل کرده است و رسول خدا در باره ما سفارش کرد آنچه سفارش فرمود، و این قوم در باره ما خدا و رسول او را در باره سفارشی که نسبت بما کردند عملا تکذیب نمودند. و امّا قتل نفسی که خداوند آن را حرام کرده است در باره حسین بن علی علیهما السّلام و یارانش اجرا کردند، و امّا اکل مال یتیم، حقّ ما را در بیت المال بردند و بدیگران دادند، و امّا عقوق والدین پس خداوند در کتاب خود فرموده النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ پس اینان رسول خدا را در باره اولادش بخشم آوردند و ناراضی و رنجیدهاش ساختند و نیز زوجهاش خدیجه را در باره ذریّهاش ناراحت و خشمگین کردند، و امّا نسبت زشت و فحش رسما در منابر فاطمه علیهما السّلام را تکذیب کردند، و امّا فرار از جنگ، با علی علیه السّلام از روی طوع و رغبت بیعت کردند سپس او را رها کرده و با دشمن تنها گذاشتند، و امّا انکار حقّ ما پس این چیزی نیست که در باره آن اختلاف کرده باشند.