من لايحضره الفقيه - جلد ۳، حدیث ۱۷۱۶

حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۳ بَابُ مَعْرِفَةِ الْکَبَائِرِ الَّتِي أَوْعَدَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَيْهَا النَّار

باب معرفة الکبائر التي أوعد الله عز و جل عليها النار · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام

سند
روي علي بن حسان الواسطي عن عمه عبد الرحمن بن كثير عن ابي عبد الله ع قال :

إِنَّ اَلْكَبَائِرَ سَبْعٌ فِينَا أُنْزِلَتْ وَ مِنَّا اُسْتُحِلَّتْ فَأَوَّلُهَا اَلشِّرْكُ بِاللَّهِ اَلْعَظِيمِ وَ قَتْلُ اَلنَّفْسِ‏ اَلَّتِي حَرَّمَ اَللََّهُ‏ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَكْلُ مَالِ اَلْيَتِيمِ وَ عُقُوقُ اَلْوَالِدَيْنِ وَ قَذْفُ اَلْمُحْصَنَةِ وَ اَلْفِرَارُ مِنَ اَلزَّحْفِ وَ إِنْكَارُ حَقِّنَا فَأَمَّا اَلشِّرْكُ بِاللَّهِ اَلْعَظِيمِ فَقَدْ أَنْزَلَ اَللَّهُ فِينَا مَا أَنْزَلَ وَ قَالَ‏ رَسُولُ اَللَّهِ ص‏ فِينَا مَا قَالَ فَكَذَّبُوا اَللَّهَ وَ كَذَّبُوا رَسُولَهُ‏ فَأَشْرَكُوا بِاللَّهِ وَ أَمَّا قَتْلُ اَلنَّفْسِ‏ اَلَّتِي حَرَّمَ اَللََّهُ‏ فَقَدْ قَتَلُوا اَلْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ ع‏ وَ أَصْحَابَهُ وَ أَمَّا أَكْلُ مَالِ اَلْيَتِيمِ فَقَدْ ذَهَبُوا بِفَيْئِنَا اَلَّذِي جَعَلَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَنَا فَأَعْطَوْهُ غَيْرَنَا وَأَمَّا عُقُوقُ اَلْوَالِدَيْنِ فَقَدْ أَنْزَلَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى ذَلِكَ فِي‏ كِتَابِهِ‏ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ اَلنَّبِيُ‏ أَوْلى‏ََ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْوََاجُهُ أُمَّهََاتُهُمْ‏ فَعَقُّوا رَسُولَ اَللَّهِ ص‏ فِي ذُرِّيَّتِهِ وَ عَقُّوا أُمَّهُمْ‏ خَدِيجَةَ فِي ذُرِّيَّتِهَا وَ أَمَّا قَذْفُ اَلْمُحْصَنَةِ فَقَدْ قَذَفُوا فَاطِمَةَ ع‏ عَلَى مَنَابِرِهِمْ وَ أَمَّا اَلْفِرَارُ مِنَ اَلزَّحْفِ فَقَدْ أَعْطَوْا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع‏ بَيْعَتَهُمْ طَائِعِينَ غَيْرَ مُكْرَهِينَ فَفَرُّوا عَنْهُ وَ خَذَلُوهُ وَ أَمَّا إِنْكَارُ حَقِّنَا فَهَذَا مِمَّا لاَ يَتَنَازَعُونَ فِيهِ‏

ترجمه
‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۲۸۰ علی بن حسّان از عمویش عبد الرّحمن بن کثیر نقل کرده که امام صادق علیه السّلام فرمود: همانا معاصی کبیره هفت است و حکم آن برای ما خانواده پیغمبر (ص) و در ما نازل گشته و مردم همه آنها را نسبت بما حلال شمردند، اوّل آنها شرک بخداوند بزرگ است، و کشتن کسی که خداوند قتل او را حرام کرده است، و خوردن مال یتیم، و عقوق والدین، نسبت بد و فحش بپاکدامنان، و فرار از میدان جنگ، و انکار حقوق اهل بیت، امّا شرک بخداوند بزرگ، پس خداوند در باره ما نازل فرمود آنچه را که نازل کرده است و رسول خدا در باره ما سفارش کرد آنچه‏ سفارش فرمود، و این قوم در باره ما خدا و رسول او را در باره سفارشی که نسبت بما کردند عملا تکذیب نمودند. و امّا قتل نفسی که خداوند آن را حرام کرده است در باره حسین بن علی علیهما السّلام و یارانش اجرا کردند، و امّا اکل مال یتیم، حقّ ما را در بیت المال بردند و بدیگران دادند، و امّا عقوق والدین پس خداوند در کتاب خود فرموده النَّبِیُّ أَوْلی‏ بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ پس اینان رسول خدا را در باره اولادش بخشم آوردند و ناراضی و رنجیده‏اش ساختند و نیز زوجه‏اش خدیجه را در باره ذریّه‏اش ناراحت و خشمگین کردند، و امّا نسبت زشت و فحش رسما در منابر فاطمه علیهما السّلام را تکذیب کردند، و امّا فرار از جنگ، با علی علیه السّلام از روی طوع و رغبت بیعت کردند سپس او را رها کرده و با دشمن تنها گذاشتند، و امّا انکار حقّ ما پس این چیزی نیست که در باره آن اختلاف کرده باشند.

راویان