من لايحضره الفقيه - جلد ۳، حدیث ۵۷۹

روي عن ميسر بياع الزطي قال :

‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۴ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۲۸۹ میسّر بیّاع زطّی گوید: به امام صادق علیه السّلام عرض کردم: ما متاع را وعده‏ای به مدّت می‏خریم و مشتری می‏آید و می‏پرسد برای تو چند تمام شده است؟ می‏گویم به فلان مبلغ، و به او با منفعت می‏فروشم. فرمود: اگر به بیع مرابحه یعنی صدی چند فروخته‏ای باید همان مدّت را به مشتری بدهی، گوید: گفتم: إنّا للَّه و إن إلیه راجعون، هلاک شدیم، امام فرمود: از چه روی؟ عرض کردم: از این جهت که در این سرزمین لباسی نفروخته‏ام که از من خریده باشند مگر اینکه معیّن کردم که چقدر خریده‏ام هر چند از رأس مال هم قیمت را کمتر تعیین کرده باشم، حضرت چون دید بر من سخت گران آمد فرمود: آیا راهی برای تو باز کنم که از این دشواری برهی؟ عرض کردم: بفرمائید، فرمود: بگو این مقدار خرج برداشته است و به این قیمت به تو می‏فروشم و قیمتی را خود تعیین کن و مگو که چقدر سود برده‏ای. شرح: «مقصود این است که به هنگام معامله، قیمت تمام‏شده جنس و درصد سودی را که بر آن کشیده‏ای معیّن مکن. زیرا در صورت تصریح بدانها، معامله به صورت مرابحه درخواهد آمد و الا نه».