حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۳ کِتَابُ الْمَعِيشَة بَابُ الْمُزَارَعَةِ وَ الْإِجَارَة
کتاب المعيشة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
سال سماعه ابا عبد الله ع :
وَ عَنِ اَلرَّجُلِ يَتَقَبَّلُ اَلْأَرْضَ بِطِيبَةِ نَفْسِ أَهْلِهَا عَلَى شَرْطٍ يُشَارِطُهُمْ عَلَيْهِ قَالَ لَهُ أَجْرُ بُيُوتِهَا إِلاَّ اَلَّذِي كَانَ فِي أَيْدِي دَهَاقِينِهَا إِلاَّ أَنْ يَكُونَ قَدِ اِشْتَرَطَ عَلَى أَصْحَابِ اَلْأَرْضِ مَا فِي أَيْدِي اَلدَّهَاقِينِ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۴ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۳۳۲
و سماعة بن مهران نیز از امام صادق علیه السّلام پرسید: مردی زمین دهی را با طیب خاطر صاحبانش برای کشت با شرطی از مدّت و یا عمل پذیرفت و قرار بست. امام علیه السّلام فرمود: اجازه اطاقهای آن ده از آن اوست جز آنها که رعیّت در آن سکنا کردهاند مگر اینکه با صاحبان زمین اجاره آنچه در دست رعیّت است را هم شرط کرده باشد.
شرح: «غرض آنست که اگر ده ناآبادی را اجاره کرده و شرط کرده است که اگر هر کجا را مرمّت کند اجارهاش از آن او باشد اجاره خانههائی که آباد کرده از آن اوست به جز آنها که قبلا در دست رعیّت بوده مگر اینکه آنها را نیز شرط کرده باشد».