حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۳ بَابُ الصَّيْدِ وَ الذَّبَائِح
باب الصيد و الذبائح · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
في روايه حماد عن الحلبي عن ابي عبد الله ع قال :
وَ سُئِلَ عَنِ اَلرَّجُلِ يَذْبَحُ فَيَنْسَى أَنْ يُسَمِّيَ أَ تُؤْكَلُ ذَبِيحَتُهُ قَالَ نَعَمْ إِذَا كَانَ لاَ يُتَّهَمُ وَ يُحْسِنُ اَلذَّبْحَ قَبْلَ ذَلِكَ وَ لاَ يَنْخَعُ وَ لاَ يَكْسِرُ اَلرَّقَبَةَ حَتَّى تَبْرُدَ اَلذَّبِيحَةُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۴ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۵۷
حلبی از امام صادق علیه السّلام روایت کرده گوید شخصی از آن حضرت پرسید که مردی هنگام ذبح فراموش کرد
بسم اللَّه
گوید آیا ذبیحه او را میتوان خورد؟ فرمود: آری اگر متّهم به نگفتن آن عمدا نباشد و پیش از آن ذبح را خوب انجام دهد، و نخاع را قطع نکند و گردن را تا حیوان جان نداده و سرد نشده نشکند، اشکالی ندارد.