من لايحضره الفقيه - جلد ۴، حدیث ۲۴۹

و روي سماعه عن ابي بصير عن ابي جعفر ع :

‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۸۲ ابو بصیر گوید: امام باقر علیه السّلام در قول خداوند عزّ و جلّ که فرموده است: فَمَنْ عُفِیَ لَهُ مِنْ أَخِیهِ شَیْ‏ءٌ فَاتِّباعٌ بِالْمَعْرُوفِ (البقره: ۱۷۸)- که مراد از این شی‏ء چیست؟- فرمود: مراد شخص است که دیه را بپذیرد، پس خداوند عزّ و جلّ او را که حقّ از آن اوست امر فرموده که به نیکی با قاتل رفتار کند و او را تحت فشار برای اداء دین نگذارد، و همچنین آن کس را که اداء دیه بر عهده اوست امر فرموده ستم نکند و در پرداخت دیه اگر موجود دارد مماطله ننماید، و آن را به نیکی و خوشی بپردازد، گوید: عرضکردم بفرمائید معنی قول خداوند عزّ و جلّ که‏ فرموده است: فَمَنِ اعْتَدی‏ بَعْدَ ذلِکَ فَلَهُ عَذابٌ أَلِیمٌ* چیست؟ فرمود: اینست که مرد دیه را می‏پذیرد یا نوعی مصالح همی کند، سپس می‏آید و طرف خود را قطعه قطعه میکند یا می‏کشد، پس خداوند باو وعده عذاب دردناک داده است.