محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۸۳
علی بن أبی حمزه گوید: بأبی الحسن موسی امام هفتم علیه السّلام عرض کردم: قربانت گردم: شخصی کسی را از روی عمد یا به خطا کشته است، و مقتول بمردم مدیون است و مالی از آنها بعهده اوست، و اولیاء او قصد دارند خون او را به قاتل ببخشند (در صورت عمد قصاص ننموده، و در صورت خطا نیز دیه نستانند) حکم چیست؟ فرمود: اگر خون او را به قاتل ببخشند ضامن دیه یا دین او هستند، عرضکردم: اگر او را بخواهند بکشند چه؟ فرمود: اگر عمدا مرتکب قتل شده قاتل کشته میشود، و دین مقتول را امام مسلمین از سهم غارمین (بدهکاران) که در زکات دارند ادا مینماید، عرضکردم: در صورتی که قتل عمدی باشد و اولیاء مقتول بگرفتن دیه صلح کرده باشند، دین بر عهده کیست؟ آیا بر عهده اولیاء اوست که از دیه بپردازند، یا بر امام مسلمین است؟ فرمود: دین را باید از دیه او که اولیاء بر آن صلح کردهاند بپردازند، زیرا خود او بدیه خود از دیگران سزاوارتر است.