من لايحضره الفقيه - جلد ۴، حدیث ۳۲۱

و روي ابن محبوب عن ابيه عن حماد بن زياد عن سليمان بن خالد عن ابي عبد الله ع قال :

‏محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۵۱۹ سلیمان بن خالد گوید: از امام صادق علیه السّلام پرسیدم: مردی با استخوان به گوش شخصی کوفته و مضروب مدّعی است که شنوائی‏اش بکلّی از بین رفته است حکم چیست؟ فرمود: یک سال صبر کنند و دو تن عادل بر وی بگمارند که وضع وی را زیر نظر بگیرند، پس اگر آمدند و شهادت دادند که او شنید، و شنیدن خود را پاسخ داد، پس ادّعایش باطل است و حقّی ندارد و چنانچه در طول این مدّت چیزی نشنید پس سوگندش دهند، بعد دیه او را بپردازند. گوید: عرض کردم اگر پس از گرفتن دیه گوشش شنید چه؟ فرمود: این چیزی است که‏ خداوند متعال به بخشش به او باز گردانید است، گوید: و پرسیدم در باره چشم که صاحبش ادّعا می‏کند نمی‏بیند چه؟ فرمود: یک سال مهلت دهند و سپس او را سوگند دهند که نمی‏بیند، آنگاه دیه را به او بپردازند، عرض کردم: اگر پس از آن یک سال و گرفتن دیه چشمش دید پیدا کرد چه حکمی دارد؟ فرمود: این چیزیست که خداوند به او عطا فرموده است.