محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۵ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۳۴۶
عبّاد مکّی- یا یحیی بن عبّاد- گوید: سفیان ثوری مرا گفت: تو نزد جعفر بن محمّد [علیه السّلام] موقعیّتی داری از او بپرس مردی مریض زنا کرده است اگر حدّ بر او جاری شود ترس آن دارند تلف شود، میفرمائید با او چه کنند، گوید: من از او پرسیدم، در پاسخ فرمود: آیا این سؤال را از جانب خود میکنی یا کسی بتو گفته است آن را سؤال کنی؟ گفتم: آری سفیان ثوری بمن امر کرده است از شما بپرسم آن را، فرمود: همانا نزد رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله مردی را آوردند که مبتلا بمرض استسقاء بود و رگهای رانهای او همه آشکار شده بود، و با زنی بیمار زنا کرده بود، رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله دستور داد خوشه خرمائی آوردند که صد شاخه داشت، با آن یک ضربت بمرد زد و یک ضربت بزن و رهاشان کرد، و این گفتار خداوند بزرگ است:
وَ خُذْ بِیَدِکَ ضِغْثاً فَاضْرِبْ بِهِ وَ لا تَحْنَثْ (پس بگیر بدستت دسته (از آن را) پس بزن بآن و خلاف سوگند مکن) (ص: ۴۴) شرح: «آیه مبارکه در قصه ایّوب پیغمبر است که سوگند خورده بود که زوجهاش را یک صد ترکه بزند، و خداوند این راه را برای او باز کرد که یک صد ترکه نازک را دسته کرده و یک بار باو بزند».