حدیث امام محمّد باقر (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ کِتَابُ الْوَصِيَّة بَابُ الْوَصِيَّةِ بِالْکَتْبِ وَ الْإِيمَاء
کتاب الوصية · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام
سند
روي عبد الصمد بن محمد عن حنان بن سدير عن ابيه عن ابي جعفر ع قال :
دَخَلْتُ عَلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ اِبْنِ اَلْحَنَفِيَّةِ وَ قَدِ اُعْتُقِلَ لِسَانُهُ فَأَمَرْتُهُ بِالْوَصِيَّةِ فَلَمْ يُجِبْ قَالَ فَأَمَرْتُ بِطَسْتٍ فَجَعَلْتُ فِيهِ اَلرَّمْلَ فَوُضِعَ فَقُلْتُ لَهُ خُطَّ بِيَدِكَ فَخَطَّ وَصِيَّتَهُ بِيَدِهِ فِي اَلرَّمْلِ وَ نَسَخْتُ أَنَا فِي صَحِيفَةٍ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۳۷
عبد الصّمد بن محمّد، از حنان بن سدیر، از پدرش، از امام أبو جعفر باقر علیه السّلام روایت کرده است که فرمود: بر محمّد بن علیّ ابن الحنفیّه وارد شدم در حالی که زبانش بند آمده بود، پس او را به وصیّت فرمان دادم، ولی جواب نداد، پس طشتی خواستم، و شن در آن ریختم، و آن را در برابر او نهادند، پس به او گفتم: با دستت بروی آن شنها بنویس پس او وصیّتش را با دست خود بر آن ریگها بنوشت، و من آن را در نامهای استنساخ کردم.