حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب من لا يحضره الفقيه جلد ۴ کِتَابُ الْوَصِيَّة بَابٌ فِي أَنَّ الْإِنْسَانَ أَحَقُّ بِمَالِهِ مَا دَامَ فِيهِ شَيْءٌ مِنَ الرُّوح
کتاب الوصية · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
و روي عبد الله بن جبله عن سماعه عن ابي بصير عن ابي عبد الله ع قال :
قُلْتُ لَهُ اَلرَّجُلُ يَكُونُ لَهُ اَلْوَلَدُ يَسَعُهُ أَنْ يَجْعَلَ مَالَهُ لِقَرَابَتِهِ قَالَ هُوَ مَالُهُ يَصْنَعُ بِهِ مَا شَاءَ إِلَى أَنْ يَأْتِيَهُ اَلْمَوْتُ
ترجمه
محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۴۴
و عبد اللَّه بن جبله، از سماعه، از أبو بصیر روایت کرده است، که گفت: به امام صادق علیه السّلام معروض داشتم: مردی که فرزند داشته باشد آیا حقّ آن را دارد که مال خود را بخویشاوندانش اختصاص دهد؟ امام فرمود: آن مال متعلّق به او است، هر چه بخواهد با آن انجام میدهد، تا زمانی که مرگش فرا رسد. مصنّف این کتاب- رحمه اللَّه- گفت: مقصود از این بیان اینست که او حقّ دارد، که در زمان حیات خود آن را از مال خودش جدا سازد، یا همگی آن را در زمان حیاتش ببخشد، و بشخصی که به او بخشیده است تسلیم کند، ولی در صورتی که نسبت به آن وصیّت کند، سهمی افزون از ثلث ندارد، و تصدیق این مطلب: