محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۸۵
ابن أبی عمیر، از عبد الرّحمن بن حجّاج، از خالد الطّویل روایت کرده است که گفت: پدرم بهنگام احتضارش مرا فرا خواند، و گفت: فرزند عزیزم مال برادران کوچکت را قبضه کن، و آن را سرمایه کار قرار ده، و نصف سود را خود بردار و نیم دیگر را به ایشان واگذار، و در این کار بر تو ضمانی نیست، پس بعد از وفات پدرم امّ ولد او مرا بنزد [قاضی] ابن ابی لیلی برد و گفت: این مرد اموال فرزند مرا میخورد، پس من داستان مأموریتم از سوی پدرم را برای او باز گفتم. ولی ابن أبی لیلی گفت: اگر پدرت تو را بکار باطلی امر کرده باشد من آن را تجویز نمیکنم. سپس ابن- أبی لیلی شهودی بر من گرفت که اگر در آن مال تصرّفی کنم ضامن باشم، پس من بنزد امام صادق علیه السّلام شدم، و داستان خود را به آن حضرت معروض داشتم. و از آن حضرت کسب تکلیف کردم، امام علیه السّلام فرمود: امّا قول ابن أبی لیلی را، من نمیتوانم ردّ کنم، و امّا در رابطه میان تو و خدای عزّ و جلّ ضمانی بر عهده تو نیست.