محمد جواد غفاری, من لا یحضره الفقیه - جلد ۶ - ترجمه علی اکبر و محمد جواد غفاری و صدر بلاغی, ۱۱۹
محمّد بن أبی عمیر، از حسین بن نعیم روایت کرده است که گفت: از امام ابو الحسن موسی بن جعفر علیه السّلام در باره مردی سؤال کردم که منفعت سکونت خانهاش را برای مردی در ایّام حیاتش قرار دهد، یا برای او و پس از وی برای بازماندهاش مقرّر دارد، امام فرمود: این حقّ همان طور که شرط کرده برای او و بازماندهاش محفوظ است. گفتم: اگر بفروش آن محتاج شود میتواند آن را بفروشد؟
فرمود: آری. گفتم: آیا فروختن خانه توسّط مالک آن حقّ سکنی را نقض میکند؟ فرمود: فروش خانه سکنی را نقض نمیکند. چنین شنیدهام از پدرم علیه السّلام که میگفت: أبو جعفر علیه السّلام فرمود: فروش، اجاره و سکنی را نقض نمیکند، ولی فروشنده به این شرط میفروشد که مشتری تا انقضاء سکنی چنان که شرط شده، و همچنین تا منقضی شدن مدّت اجاره مالک منفعت خانه خریداری خود نمیشود.
گفتم: پس اگر مالک، مال مستأجر و کلیّه مخارج او را باز گرداند؟ فرمود: با طیب خاطر و رضایت مستأجر باکی نیست.