الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۰۰۰

حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة‏ بَابُ مَوَالِيدِ الْأَئِمَّةِ ع‏

کتاب الحجة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام

سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن علي بن حديد عن منصور بن يونس عن يونس بن ظبيان قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْلُقَ اَلْإِمَامَ مِنَ اَلْإِمَامِ بَعَثَ مَلَكاً فَأَخَذَ شَرْبَةً مِنْ مَاءٍ تَحْتَ اَلْعَرْشِ ثُمَّ أَوْقَعَهَا أَوْ دَفَعَهَا إِلَى اَلْإِمَامِ فَشَرِبَهَا فَيَمْكُثُ فِي اَلرَّحِمِ أَرْبَعِينَ يَوْماً لاَ يَسْمَعُ اَلْكَلاَمَ ثُمَّ يَسْمَعُ اَلْكَلاَمَ بَعْدَ ذَلِكَ فَإِذَا وَضَعَتْهُ أُمُّهُ بَعَثَ اَللَّهُ إِلَيْهِ ذَلِكَ اَلْمَلَكَ اَلَّذِي أَخَذَ اَلشَّرْبَةَ فَكَتَبَ عَلَى عَضُدِهِ اَلْأَيْمَنِ‏ وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلاً لاََ مُبَدِّلَ لِكَلِمََاتِهِ‏ فَإِذَا قَامَ بِهَذَا اَلْأَمْرِ رَفَعَ اَللَّهُ لَهُ فِي كُلِّ بَلْدَةٍ مَنَاراً يَنْظُرُ بِهِ إِلَى أَعْمَالِ اَلْعِبَادِ

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۷۹ یونس بن ظبیان گوید: از امام صادق (ع) شنیدم می‏فرمود: به راستی چون خدا عز و جل خواهد از امامی، امامی بیافریند، فرشته‏ای فرستد تا نوشابه از زیر عرش برگیرد و آن را به امام دهد تا بنوشد و چهل روز در رحم بماند که سخنی نشنود و سپس سخن بشنود و چون مادرش او را بنهد، خدا آن فرشته که نوشابه را برگرفته بفرستد تا در بازوی راستش بنویسد: «و به کمال رسید کلمه‏ پروردگارت به راستی و عدالت تبدیل‏کننده‏ای برای کلمات او نیست» و چون به امر امامت قیام کند، خدا در هر شهری مناره‏ای برای او بر آورد که کردار بندگان را از آن بنگرد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۲۹ یونس بن ظبیان گوید: شنیدم امام صادق علیه السلام می‏فرمود: همانا خدای عز و جل چون خواهد امامی را از امامی دیگر خلق کند، فرشته‏ئی را مبعوث کند تا شربتی از آب زیر عرش بگیرد و بامامش دهد تا بنوشد، سپس چهل روز در رحم بماند و سخن نشنود و بعد از آن سخن شنود. و چون مادرش او را بزاید، خدا همان فرشته‏ئی را که نوشابه برگرفت بفرستد تا بر بازوی راست امام نویسد «کلمه پروردگارت براستی و عدالت پایان یافت، برای کلمات او دگرگون‏کننده‏ئی نیست» و چون بامر امامت قیام کند خدا در هر شهری برایش مناره‏ئی برافرازد که بوسیله آن اعمال بندگان را بنگرد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۳۳۳ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از علی بن حدید، از منصور از یونس بن‏ یونس، بن ظَبیان روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود: «به درستی که خدای عزّوجلّ چون اراده فرماید که امام را از امام خلق کند، فرشته‏ای را بفرستد که شربتی از آب زیر عرش را فرا گیرد، پس آن را نگاه دارد تا امام آن را بنوشد (یا فرمود که: آن را به امام تسلیم نماید و امام آن را بیاشامد). و بعد از انعقاد نطفه، چهل روز در رحم بماند که سخن را نشنود، و بعد از آن، سخن را بشنود و بفهمد، و چون مادرش او را بر زمین گذارد، خدا همان فرشته را که شربت آب زیر عرش را فرا گرفته بود، به سوی او فرستد و بر بازوی راستش بنویسد که: «وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ» و چون به امر امامت قیام کند، خدای تعالی برای او در هر شهری، مشعلی از نور را بلند سازد که به وساطت آن به سوی اعمال بندگان نظر کند».

راویان