الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۰۱۶

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن ابن اذينه عن زراره او بريد عن ابي جعفر ع قال قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۹۵ زراره یا بُرید از امام باقر (ع) که فرمود: محققاً خدا به امیر المؤمنین در قرآن خود خطابی دارد، گوید: گفتم: در کجای قرآن؟ فرمود: در قول خود (۶۴ سوره نساء): «و اگر چنانچه آنها وقتی به خود ستم می‏کردند نزد تو می‏آمدند و از خدا آمرزش می‏خواستند و رسول خدا (ص) هم برای آنها آمرزش می‏خواست هر آینه خدا را بسیار توبه پذیر و مهربان می‏یافتند (۶۵): «نه به خدای تو، ایمان ندارد تا تو را در آنچه در آن ستیزه دارند حکم کنند» یعنی نسبت بدان چه در آن هم پیمان شده‏اند که اگر خدا محمد را میرانید امر امامت را نگذارند در بنی هاشم باشد، «سپس در دل خود گرفتگی و ناگواری درک نکنند نسبت به حکمی که تو صادر کنی» در باره آنها از قتل یا عفو «و به خوبی تسلیم باشند». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۳۷ زراره یا برید گوید: امام باقر علیه السلام فرمود: بتحقیق که خدا امیر المؤمنین علیه السلام را در کتابش مخاطب ساخته است، عرض کردم: در کجا؟ فرمود: در این قول: «اگر آنها زمانی که بخویش ستم کردند پیش تو آمده و از تو آمرزش خواسته بودند و پیغمبر برایشان آمرزش خواسته بود، خدا را توبه پذیر و مهربان مییافتند، نه بپروردگارت سوگند ایمان ندارند تا ترا در مشاجرات خویش حاکم قرار دهند» یعنی در پیمانی که بستند، که اگر خدا محمد را میرانید، امر خلافت را به بنی هاشم برنگردانند «سپس در دل خود از آنچه حکم کرده‏ئی» از کشتن یا بخشیدن «ملالی نیابند و بی‏چون و چرا گردن نهند». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۳۴۹ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن ابی عمیر، از ابن اذینه، از زراره یا برید، از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که گفت: آن حضرت فرمود که: «خدا در کتاب خود امیر المؤمنین علیه السلام را خطاب فرموده و با او گفت‏وگو نموده». راوی می‏گوید که: عرض کردم: در کدام موضع؟ فرمود: در قول خویش: « «وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِیماً* فَلا وَ رَبِّکَ لا یُؤْمِنُونَ حَتَّی یُحَکِّمُوکَ فِیما شَجَرَ بَیْنَهُمْ» «۲»، یعنی: و اگر آن‏که این منافقان در هنگامی که ستم کردند بر نفس‏های خود به نفاق و انکار حکم پیغمبر، می‏آمدند به حضرت تو و به تو رجوع می‏کردند، پس طلب آمرزش می‏کردند از خدا (به توبه و اخلاص)، و رسول خدا صلی الله علیه و آله برای ایشان استغفار می‏کرد، هر آینه می‏یافتند و می‏دانستند خدا را به غایت قبول کننده توبه گناه‏کاران و مهربان بر آمرزش طلبان» (تا آخر آنچه در آن باب مذکور شد. و شاید که وجه دلالت آیه بر آن‏که مخاطب به آن، رسول صلی الله علیه و آله نیست، این باشد که اگر آن حضرت، مخاطب بود، بایست که به جای «وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ و استغفرت لهم» باشد. و التفات از خطاب به سوی غیبت، بعد از آن از غیبت به سوی خطاب، بُعد و خفایی دارد و حسن آن به واسطه وقوعش در قرآن، فرع ثبوت اتحاد مخاطب با رسول است. و ثبوت اتحاد، فرع حسن این نوع التفات است و این، مستلزم دور است. و حضرت در شرح «فِیما شَجَرَ بَیْنَهُمْ» فرموده که): «در آنچه بر آن با یکدیگر عهد و پیمان کردند و قسم خوردند که اگر خدا محمد را بمیراند، امر امامت را در بنی‏هاشم رد نکنند «ثُمَ‏ __________________________________________________ (۲). نساء، ۶۴- ۶۵. لا یَجِدُوا فِی أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَیْتَ»» حضرت فرمود: «از آنچه حکم کرده با ایشان آن کشتن و عفو کردن و «یُسَلِّمُوا تَسْلِیماً» و گردن نهند گردن نهادنی».