الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۱۷۸

الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن محمد بن جمهور قال حدثنا يونس عن حماد بن عثمان عن الفضيل بن يسار عن ابي جعفر ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۲۴۷ امام باقر (ع) فرمود: به راستی خدا عز و جل علی (ع) را نشانه‏ای میان خود و خلقش گماشته، هر که او را بشناسد مؤمن است و هر که او را منکر باشد کافر است و هر که به او نادان ماند گمراه است و هر که با او دیگری را به امامت منصوب داند مشرک است و هر که به ولایت او در آید به بهشت رود مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۳۲۰ امام باقر علیه السلام فرمود: همانا خدای عز و جل علی علیه السلام را نشانه‏ای میان خود و مخلوقش گماشت، هر که او را شناسد مؤمن است، و هر که انکارش کند کافر است و هر که او را نشناسد گمراهست و هر که دیگری را همراه او گمارد مشرکست، و هر که با ولایت او آید ببهشت در آید. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۵۰۵ حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از محمد بن جمهور روایت کرده است که گفت: حدیث کرد ما را یونس، از حمّاد بن عثمان، از فُضیل بن یسار، از امام محمد باقر علیه السلام که فرمود: «خدای عزّوجلّ علی علیه السلام را نصب کرد که نشانه‏ای باشد در میانه آن جناب و آفریدگانش. پس، هر که او را بشناسد، مؤمن است و هر که او را انکار کند، کافر است، و هر که او را نشناسد بی آن‏که اقرار و انکاری داشته باشد، گمراه است، و هر که با او چیزی را نصب کند در باب ولایت، مشرک است، و هر که بیاید در روز قیامت با ولایت آن حضرت، داخل بهشت می‏شود».