کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۳۱۵
از عیسی شلقان، گوید: شنیدم امام صادق (ع) میفرمود: که امیر المؤمنین (ع) در بنی مخزوم چند دائی داشت، یکی جوانی از آنها آمد خدمت او گفت: دائی جان، برادرم مرده و من سخت بر او اندوه میخورم.
گوید: علی (ع) به او فرمود: میخواهی او را زنده ببینی؟
گفت: آری، فرمود: قبرش را به من به نما گوید: بُردِ رسول خدا (ص) را به بر کرد و ازار خود ساخت و چون به سر آن قبر رسید، دو لبش جنبیدند و سر پائی به آن گور زد و آن مرده، از آن بر آمد و به زبان فرس سخن میگفت، امیر المؤمنین (ع) به او فرمود: مگر تو عرب نمردی؟ گفت: چرا ولی پیرو روش فلان و فلان مردیم و زبان ما برگشت
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۳۵۳
امام صادق علیه السلام فرمود: امیر المؤمنین علیه السلام دائیهائی در قبیله بنی مخزوم داشت جوانی از آنها خدمتش آمد و عرضکرد: دائی جان! برادرم مرده و من در مرگش سخت غمگین شدهام، حضرت باو فرمود: میخواهی او را ببینی؟ عرضکرد: آری، فرمود قبرش را بمن نشان ده، پس خارج شد و برد رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله را بکمر بست، چون نزد قبر رسید، لبهایش بهم میخورد، سپس با پایش بقبر او زد، او از قبر بیرون آمد و بزبان فارسی سخن میگفت، امیر المؤمنین علیه السلام فرمود:
مگر وقتی تو مردی از عرب نبودی؟ گفت: چرا ولی ما بروش فلان و فلان مردیم از این رو زبان ما دگرگون شد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۵۷۳
محمد بن یحیی، از سَلمة بن خطّاب، از عبداللَّه بن محمد، از عبداللَّه بن قاسم، از عیسی شَلَقان روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که میفرمود: «امیر المؤمنین علیه السلام در قبیله بنی مخزوم خالوها (یا نسب خالوئیّت) بود، و جوانی از ایشان به نزد آن حضرت آمد و عرض کرد که: ای خالوی من، برادرم مُرد و بر او اندوه دارم؛ اندوهی سخت».
حضرت صادق علیه السلام میفرماید که: «امیر المؤمنین علیه السلام به آن جوان مخزومی فرمود که خواهش داری که او را ببینی؟ عرض کرد: بلی، فرمود که: قبر او را به من بنما». حضرت میفرماید که: «امیر المؤمنین علیه السلام بیرون رفت و بُرد یمانی رسول خدا صلی الله علیه و آله با او بود که آن را لنگ فرموده بود و چون به آن قبر رسید، لبهای مبارکش مکرّر به هم خورد (که آهسته چیزی خواند). پس پای خود را به آن قبر زد، بعد از آن، صاحب قبر، از قبر خویش بیرون آمد و به زبان فُرس سخن میگفت. امیر المؤمنین فرمود که: آیا نمردی در حالی که تو مردی از عرب بودی؟! عرض کرد: بلی چنین بود، ولیکن ما بر طریقه فلان و فلان (یعنی: …) مُردیم پس زبانهای ما گشت».