الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۲۴

علي بن ابراهيم عن ابيه و محمد بن اسماعيل عن الفضل بن شاذان جميعا عن ابن ابي عمير عن جميل بن دراج قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۱۳۷ می‏فرمود: چون جان به اینجا رسد (با دست اشاره به گلویش کرد) راه توبه بر عالم بسته شود، سپس این آیه را خواند (۱۷ سوره ۴): «همانا پذیرش توبه بر خدا باشد برای آن کسانی که به نادانی بد کردند». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۵۹ و حضرت صادق علیه السلام فرمود، چون جان باینجا رسد- با دست بگلویش اشاره کرد- برای عالم توبه‏ای نیست سپس این آیه را قرائت فرمود (۱۷ سوره ۴) قبول توبه بر خدا فقط نسبت بکسانی است که از روی نادانی بدی میکنند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۱۷۷ علی بن ابراهیم، از پدرش، و محمد بن اسماعیل، از فضل بن شاذان، همه روایت کرده‏اند از ابن ابی عُمیر، از جمیل بن درّاج، که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود: «چون روح به این جا رسید- و با دست خود اشاره به حلقوم خویش فرمود- عالم‏ را توبه نمی‏باشد». پس این آیه را خواند: «إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَی اللَّهِ لِلَّذِینَ یَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ» «۱»، یعنی: «جز این نیست که قبول توبه بر خدا واجب است به مقتضای وعده و لطف از برای آنان که بدی را به جا می‏آورند به نادانی و سفاهت نه از روی علم و دانش». __________________________________________________ (۱). نساء، ۱۷.