الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۱۵۵

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن عبد الله بن يحيي عن ابن مسكان عن ابي بصير عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۱۵۷ ابو بصیر گوید: به امام ششم عرض کردم که (در آیه ۲۷ سوره ۹): «احبار و راهبان (ملایان و زاهدان) خود را پروردگار خود گرفتند» فرمود: به خدا آن ملاها و زاهدها آنها را دعوت نکردند که بیائید ما را بپرستید اگر هم دعوت می‏کردند از آنها نمی‏پذیرفتند ولی برای آنها فتوی می‏دادند و بسا حرامی را حلال می‏کردند و بسا حلالی را حرام و آنها به این حساب ندانسته عبادت آنان می کردند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۶۸ ابو بصیر گوید از امام صادق علیه السلام در باره آیه (۳۱ سوره ۹) «علما و راهبان خویش را پروردگار خود گرفتند نه خدا را» پرسیدم فرمود: بخدا سوگند که علما و راهبان مردم را بعبادت خویش نخواندند و اگر هم میخواندند آنها نمیپذیرفتند ولی حرام خدا را برای آنها حلال و حلالش را حرام کردند، بنا بر این آنها ندانسته و نفهمیده عبادت ایشان کردند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۱۹۵ چند نفر، از اصحاب ما روایت کرده‏اند از احمد بن محمد بن خالد، از عبداللَّه بن یحیی، از ابن مُسکان، از ابو بصیر، از امام جعفر صادق علیه السلام که گفت: به آن حضرت عرض‏ کردم که: «اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ» «۱»، یعنی: «فرا گرفتند جهودان و ترسایان (اما جهودان، علما و دانشمندان خویش را، و اما ترسایان، زاهدان خود را که دیرانیان و صومعه داران ایشانند)، پروردگار و خدایان به جز خداوند عالمیان». حضرت فرمود که: «بدان و آگاه باش، به خدا سوگند که ایشان را به سوی بندگی و پرستیدن خود، نخواندند و اگر ایشان را می‏خواندند، ایشان را اجابت نمی‏نمودند، ولکن حرامی را از برای ایشان حلال گردانیدند و حلالی را از برای ایشان حرام کردند. پس ایشان را پرستیدند از آنجا که نمی‏دانند». __________________________________________________ (۱). توبه، ۳۱.