الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۶۸۶

و بهذا الاسناد عن احمد بن محمد عن ابن سنان عن عبد الله بن مسكان قال سمعت ابا بصير يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۳۱۹ ابو بصیر گوید: به امام صادق (ع) گفتم، از کجا به اصحاب خاصّ علی (ع) که علم مرگ و میر و بلاها را داشتند این مصیبتها رسید؟ با چهره خشم آلود به من پاسخ داد: از چه کسی به آنها رسید، جز از خودشان؟ گفتم: شما چه مانعی دارید، قربانت؟ فرمود: این در را بسته‏اند جز اینکه حسین بن علی (ع) اندکی از آن را گشود، سپس فرمود: ای ابا محمد، به راستی آنان- اصحاب علی (ع)- دهانشان بست و بند داشت و حفظ اسرار می‏کردند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۳۹۵ ابو بصیر گوید: بامام صادق علیه السلام عرضکردم: چرا باصحاب علی علیه السلام مصیبت‏ها رسید با وجود آنکه از مرگ و مصیبت خود آگاه بودند؟ حضرت بمانند شخص خشمگین بمن جوابداد: آن مصیبت‏ها تنها از ناحیه خودشان بآنها رسید، عرضکردم: قربانت گردم مانع شما چیست؟ (که مرگ و مصیبت اصحاب خود را بآنها نمی‏گوئید؟) فرمود: این دریست بسته شده، تنها حسین بن علی صلوات اللَّه علیهما اندکی از آن را گشود (که در شب عاشورا شهادت و مصیبت اصحابش را بآنها خبر داد) سپس فرمود ای ابا محمد: اصحاب آن حضرت بر دهان خود لجام و بندی داشتند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۸۳۷ و به همین اسناد، از احمد بن محمد، از ابن سِنان، از عبداللَّه بن مُسکان روایت است که گفت: شنیدم از ابوبصیر که می‏گفت: به امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: از کجا به اصحاب علی علیه السلام رسید آنچه به ایشان رسید با دانش ایشان به مرگ‏ها و بلاهای خویش (و مراد از آن، امور غریبه‏ای است که حضرت ایشان را به آن خبر داده بود، در حالی که زائد بر آن، علم به مرگ و بلای خویش داشتند. و بعضی گمان کرده‏اند که مراد، استبعاد سائل است که با وجود علم به مرگ و بلا، چگونه رسید به ایشان آنچه رسید. حضرت فرمود که: «از بدی خود ایشان بود». و عنوان و آخر حدیث، هر دو، دلالت بر ردّ این توهم می‏کنند. و مراد از اصحاب آن حضرت، خواصّ اصحاب‏اند که قابل این علوم بودند). ابوبصیر می‏گوید که: پس آن حضرت مرا جواب فرمود مانند کسی که به خشم آمده باشد و فرمود که: «این امر از که بود؟» و خود جواب خویش را فرمود و فرمود که: «از خود ایشان بود» (و بنابر بعضی از نُسَخ از که بود این امر، مگر از خودشان، یعنی: چیزی چند در ایشان بود که باعث قابلیّت تعلیم ایشان بود). ابوبصیر می‏گوید که عرض کردم که: چه چیز تو را منع می‏کند از اظهار آنچه علی علیه السلام بر اصحاب خود اظهار فرمود، فدای تو گردم؟ حضرت فرمود که: «این دری است که بسته شده بود، مگر آن‏که حسین بن علی علیه السلام چیز کمی را از آن گشود». بعد از آن فرمود که: «ای ابا محمد، به درستی که آن گروه، بندها بر دهان‏های ایشان بود».