→ الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۷۰۵
حدیث در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابُ أَنَّ الْأَئِمَّةَ ع مُحَدَّثُونَ مُفَهَّمُون
کتاب الحجة · روایت شده از امام سجّاد عليه السلام
سند
محمد عن احمد بن محمد عن ابن محبوب عن جميل بن صالح عن زياد بن سوقه عن الحكم بن عتيبه قال :
دَخَلْتُ عَلَى عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ ع يَوْماً فَقَالَ يَا حَكَمُ هَلْ تَدْرِي اَلْآيَةَ اَلَّتِي كَانَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ع يَعْرِفُ قَاتِلَهُ بِهَا وَ يَعْرِفُ بِهَا اَلْأُمُورَ اَلْعِظَامَ اَلَّتِي كَانَ يُحَدِّثُ بِهَا اَلنَّاسَ قَالَ اَلْحَكَمُ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي قَدْ وَقَعْتُ عَلَى عِلْمٍ مِنْ عِلْمِ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ أَعْلَمُ بِذَلِكَ تِلْكَ اَلْأُمُورَ اَلْعِظَامَ قَالَ فَقُلْتُ لاَ وَ اَللَّهِ لاَ أَعْلَمُ قَالَ ثُمَّ قُلْتُ اَلْآيَةُ تُخْبِرُنِي بِهَا يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ قَالَ هُوَ وَ اَللَّهِ قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ ذِكْرُهُ وَ مَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لاَ نَبِيٍّ وَ لاَ مُحَدَّثٍ وَ كَانَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ع مُحَدَّثاً فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ زَيْدٍ كَانَ أَخَا عَلِيٍ لِأُمِّهِ سُبْحَانَ اَللَّهِ مُحَدَّثاً كَأَنَّهُ يُنْكِرُ ذَلِكَ فَأَقْبَلَ عَلَيْنَا أَبُو جَعْفَرٍ ع فَقَالَ أَمَا وَ اَللَّهِ إِنَّ اِبْنَ أُمِّكَ بَعْدُ قَدْ كَانَ يَعْرِفُ ذَلِكَ قَالَ فَلَمَّا قَالَ ذَلِكَ سَكَتَ اَلرَّجُلُ فَقَالَ هِيَ اَلَّتِي هَلَكَ فِيهَا أَبُو اَلْخَطَّابِ فَلَمْ يَدْرِ مَا تَأْوِيلُ اَلْمُحَدَّثِ وَ اَلنَّبِيِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۳۳۹
حکم بن عتیبه گوید: روزی خدمت علی بن الحسین (ع) رفتم، فرمود: ای حَکَم، تو آن آیه را میدانی که علی بن ابی طالب (ع) بدان قاتل خود را میشناخت و امور مهمی را میفهمید که به مردم باز میگفت حکم گوید، با خود گفتم، چه خوب که رشتهای از علم علی بن الحسین (ع) بدستم افتاد من هم بوسیله آن این امور مهمه را میتوانم فهمید، گوید: گفتم: نه، بخدا سوگند نمی دانم، گوید: سپس گفتم یا ابن رسول الله، از آن آیه بمن خبر می دهید؟ فرمود: بخدا آن آیه قول خدا عز ذکره است (۵۲ سوره حج) به این قرائت در قرآن ثبت است: وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِیٍّ إِلَّا إِذا تَمَنَّی (نفرستادیم پیش از تو هیچ رسولی و نه پیغمبری و نه محدّثی) (مجلسی" ره" گفته: این حدیث بدان دلیل است که کلمه محدث را از آیه انداختهاند، فتدبر) و علی بن ابی طالب (ع) محدّث بود (از غیب درک حدیث میکرد) مردی که او را عبد الله بن زید می گفتند و برادر مادری علی (ع) بود (عامه گفتهاند عبد الله بن زید برادر مادری امام است ولی طبق عقیده شیعه، امام چهارم از دختر یزدجرد است و مادرش هم در حال زائیدن وفات کرده و برادر مادری هم نداشته و شاید مادر عبد الله دایه یا مستحفظه آن حضرت بوده است) گفت: سبحان الله، علی محدّث بود؟ گویا منکِر این معنی بود، امام باقر (ع) رو به ما کرد و فرمود: هلا بخدا، پسر مادر تو این را میداند، گوید: با این سخن آن مرد خاموش شد و امام فرمود: همین حقیقت است که ابو الخطاب در باره آن هلاک و گمراه شد و نفهمید فرق میان نبی و محدّث را.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۱۴
حکم بن عتیبه گوید: روزی خدمت علی بن الحسین علیهما السلام رفتم. حضرت فرمود: ای حکم آیا تو میدانی آن آیهئی را که علی بن ابی طالب علیه السلام قاتل خود را بدان میشناخت و امور بزرگ (غیبی) را بمردم خبر میداد؟ حکم گوید: من با خود گفتم: رشتهای از علم علی بن الحسین بدستم آمد که من هم بوسیله آن امور بزرگ را بدانم، بحضرت عرضکردم: نه. بخدا، نمیدانم و گفتم: پسر پیغمبر! ممکن است آن آیه را بمن بفرمائید؟ فرمود: بخدا آن آیه قول خدای- عز ذکره- است، که میفرماید:
«پیش از تو هیچ رسول و پیغمبر و محدثی نفرستادیم- ۵۲ سوره ۲۲- در قرآن کلمه محدث نیست بحدیث ۴۳۷ رجوع شود» و علی بن ابی طالب علیه السلام محدث بود، مردیکه نامش عبد اللَّه بن زید و برادر مادری علی بن الحسین بود، (زیرا امام چهارم از مادر او شیر خورده بود) مثل اینکه انکار کند، گفت: سبحان اللَّه! او محدث بود؟!! امام باقر علیه السلام (که در آن مجلس حاضر بود) بما توجه کرد و فرمود: هان، بخدا، پسر مادر تو این را میداند، چون چنین فرمود: آن مرد خاموش شد، امام فرمود: همین است آنچه ابو الخطاب نسبت بآن هلاک و گمراه شد و معنی محدث و نبی (پیغمبر) را نفهمید.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۸۵۵
محمد، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از جمیل بن صالح، از زیاد بن سوقه، از حکم بن عُتیبه روایت کرده است که گفت: روزی بر حضرت علی بن الحسین علیه السلام داخل شدم، پس فرمود که: «ای حکم، آیا میدانی آن آیه را که علی بن ابیطالب علیه السلام کشنده خود را به آن میشناخت، و میشناخت به آن امور عظیمهای را که مردمان را به آن حدیث میکرد؟» حکم میگوید که: من با خود گفتم که بر علمی از علوم علی بن الحسین مطلّع شدم که به واسطه آن همه این امور عظیمه را خواهم دانست (یعنی: از کلام آن حضرت چنین مستفاد میشود که او نیز این آیه را میداند، از او استدعا میکنم که آن را به من تعلیم کند).
حکم میگوید که: پس عرض کردم: نه، به خدا سوگند، که من آن آیه را نمیدانم. و گفت که: بعد از آن، عرض کردم که: یا ابن رسول اللَّه، آیهای که فرمودی، مرا به آن خبر میدهی که چه آیه بود؟ حضرت فرمود: «به خدا سوگند که آن آیه، فرموده خدای عزّوجلّ است که: «وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِیٍّ» «۱» [و لا محدّث]. و علی بن ابیطالب علیه السلام محدّث بود».
مردی که او را عبداللَّه بن زید میگفتند و برادر مادری علی بن الحسین بود (یعنی: مادرش مادرخوانده آن حضرت بود. و بعضی گفتهاند که مادر رضاعی آن حضرت بود و به هر تقدیر). عبداللَّه به حضرت عرض کرد از روی تعجّب که: سبحان اللَّه، علی علیه السلام، محدّث بود؟
گویا که این را انکار داشت. حضرت امام محمد باقر علیه السلام رو به او آورد و فرمود که: «بدان که به خدا سوگند که پسر مادرت بعد از آن حضرت این را میشناسد». حکم میگوید که چون حضرت این سخن را فرمود، عبداللَّه ساکت شد. پس فرمود که: «همین آیه است که ابوالخّطاب (که محمد بن مقلاص است) در آن هلاک گردید؛ زیرا که ندانست که تفسیر محدّث و نبی چیست» (و هر دو را یکی دانست). __________________________________________________
(۱). حج، ۵۲.
راویان
موضوعات