حدیث امام جواد (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابُ مَا يُفْصَلُ بِهِ بَيْنَ دَعْوَى الْمُحِقِّ وَ الْمُبْطِلِ فِي أَمْرِ الْإِمَامَة
کتاب الحجة · روایت شده از امام جواد عليه السلام
سند
محمد بن يحيي و احمد بن محمد عن محمد بن الحسن عن احمد بن الحسين عن محمد بن الطيب عن عبد الوهاب بن منصور عن محمد بن ابي العلا قال سمعت يحيي بن اكثم قاضي سامرا بعد ما جهدت به و ناظرته و حاورته و واصلته و سالته عن علوم ال محمد فقال :
بَيْنَا أَنَا ذَاتَ يَوْمٍ دَخَلْتُ أَطُوفُ بِقَبْرِ رَسُولِ اَللَّهِ ص فَرَأَيْتُ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيٍّ اَلرِّضَا ع يَطُوفُ بِهِ فَنَاظَرْتُهُ فِي مَسَائِلَ عِنْدِي فَأَخْرَجَهَا إِلَيَ فَقُلْتُ لَهُ وَ اَللَّهِ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكَ مَسْأَلَةً وَ إِنِّي وَ اَللَّهِ لَأَسْتَحْيِي مِنْ ذَلِكَ فَقَالَ لِي أَنَا أُخْبِرُكَ قَبْلَ أَنْ تَسْأَلَنِي تَسْأَلُنِي عَنِ اَلْإِمَامِ فَقُلْتُ هُوَ وَ اَللَّهِ هَذَا فَقَالَ أَنَا هُوَ فَقُلْتُ عَلاَمَةً فَكَانَ فِي يَدِهِ عَصًا فَنَطَقَتْ وَ قَالَتْ إِنَّ مَوْلاَيَ إِمَامُ هَذَا اَلزَّمَانِ وَ هُوَ اَلْحُجَّةُ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۶۲۳
محمد بن ابی العلاء گوید: من پس از آنکه با یحیی بن اکثم- قاضی سامراء بحث و گفتگو کردم و با او پیوستم، از وی در باره علوم آل محمد پرسش کردم، به گوش خود شنیدم که می گفت: در این میان که روزی وارد شدم و گرد قبر رسول خدا (ص) میگشتم، دیدم محمد بن علی الرضا (ع) در آن جا میگردد، با او در مسائلی که میدانستم مناظره کردم و به من جواب کافی داد، به او گفتم: به خدا من میخواهم از شما مسألهای بپرسم و به خدا راستی که از شما در باره آن شرم دارم، به من فرمود: من پیش از آنکه تو بپرسی جوابت میدهم، میخواهی از امام بپرسی.
گفتم: به خدا مسأله من همین است، فرمود: منم آن امام، گفتم: نشانی چیست؟ در دست او عصائی بود، به زبان آمد و گفت: به راستی مولا و آقای من امام این زمان است و او است حجت.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۱۶۵
محمد بن ابی العلاء گوید: بعد از آنکه یحیی بن اکثم قاضی سامرا را آزمایش کردم و با او مباحثه و گفتگو نمودم و رفت و آمد کردم و راجع بعلوم آل محمد پرسیدم شنیدم که میگفت: روزی داخل (مسجد مدینه) شدم و قبر رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله را طواف میکردم، در آن میان محمد بن علی الرضا علیه السلام را دیدم مشغول طوافست، در باره مسائلی که در نظرم بود، با او مناظره کردم، همه را بمن جواب داد، من باو عرضکردم بخدا که من میخواهم از شما یک مسألهای بپرسم، ولی بخدا که خجالت میکشم، بمن فرمود:
پیش از آنکه بپرسی من بتو خبر میدهم، میخواهی راجع بامام بپرسی، عرضکردم: بخدا سؤال من همین است، پس فرمود: منم امام، عرضکردم: علامتش چیست؟ در دست حضرت عصائی بود که بسخن درآمد و گفت:
همانا مولای من. امام این زمانست و اوست حجت خدا.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۲۲۵
محمد بن یحیی و احمد بن محمد، از محمد بن حسن، از احمد بن حسین، از (احمد یا) محمد بن طیّب، از عبدالوهّاب بن منصور، از محمد بن ابی العلاء روایت کردهاند که گفت: شنیدم از یحیی بن اکثم قاضی سامرّا-/ بعد از آنکه در باب او جدّ و جهد به عمل آوردم، و با او مباحثه و گفت شنود نمودم و با هم خلطه و آشنایی به هم رسانیدیم و او را از علوم آل محمد سؤال کردم-/ که گفت: من روزی داخل روضه پیغمبر شدم و بر دور قبر رسول خدا طواف میکردم، پس محمد بن علی بن موسی الرضا علیه السلام را دیدم که بر دور قبر طواف میکرد. من با آن حضرت در باب مسائلی چند که میدانستم، گفتوگو کردم، و آنها را به من تعلیم کرد، و جواب همه را بیان فرمود. بعد از آن، به حضرت عرض کردم: به خدا سوگند که: میخواهم تو را از مسألهای سؤال کنم و از آن، شرم دارم. فرمود که: «من تو را خبر میدهم پیش از آنکه تو سؤال کنی. میخواهی که مرا از امام سؤال کنی». عرض کردم: به خدا سوگند که سؤال من همین است. فرمود که: «من امامم». عرض کردم که: نشانه میخواهم.
عصایی در دست آن حضرت بود، به سخن در آمد و گفت که: آقای من، امام این زمان است، واو است حجت خدا بر خلق.