الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۹۶۷

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن عيسي عن ابن محبوب عن عبد العزيز العبدي عن عبد الله بن ابي يعفور قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۳۷ ابن ابی یعفور گوید: به امام صادق (ع) گفتم: من با مردم آمیزش کنم و بسیار شگفتم از مردمانی که پیرو و دوست شما نباشند و به دنبال فلان، و فلان افتند، با این که خود امانت دار و راستگو و با وفایند و در شگفتم از مردمی که پیرو و دوست شمایند و آن درجه از امانت و راستی و وفاداری را ندارند، گوید: امام آماده نشست و به من رو کرد مانند مرد خشم آلود و سپس فرمود: کسی که به وسیله پیروی امام جائر که از طرف خدا نیست برای خدا دینداری کند، اصلًا دین ندارد و کسی که پیرو و دوست امام عادل از طرف خدا باشد گله‏ای از او نشاید. من گفتم: نه آنان دین دارند و نه اینان گله را شایند؟، فرمود: آری نه آنان دین دارند و نه اینان گله را شایند. سپس فرمود: مگر گوش نمی‏دهی به قول خدا عز و جل (۲۵۷ سوره بقره): «خدا ولیّ آن کسانی است که گرویدند، از تیرگیها آنها را برآرد و در روشنی در آرد» یعنی از تیرگی گناهان به روشنی توبه و باز گشت و آمرزش، برای پیرویشان از هر امام عادل منصوب از طرف خدا، و فرمود: «و آن کسانی که کافرند، دوستانشان شیطان سرکش هستند و از روشنی برآرندشان و در تیرگیها در آرندشان» همانا مقصود این است که در پرتو نور اسلام بودند و چون به امامان جائر و ستمکار گرائیدند که از طرف خدا عز و جل نبودند به وسیله پیروی آنان از نور مسلمانی بیرون شدند و به درون تیرگیهای کفر و خدا آنها را مستحق دوزخ ساخت به همراه کفّار و «آنان یاران‏ دوزخند و هم در آن جاوید بمانند». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۰۵ عبد اللَّه بن ابی یعفور گوید: بامام صادق علیه السلام عرضکردم: من که با مردم آمیزش دارم بسیار تعجب میکنم از مردمی که از شما پیروی نمیکنند و بدنبال فلان و فلان میروند ولی امین و راستگو و با وفایند، و مردمی هستند که بدنبال شمایند، ولی امانت و وفاء و راستگوئی آنها را ندارند. امام صادق علیه السلام راست نشست و مانند خشمناکی بمن متوجه شد، سپس فرمود: هر که خدا را با پیروی از امام ستمگری که از جانب خدا نیست دینداری کند، دین ندارد و سرزنش نیست بر کسی که با پیروی از امام عادل از جانب خدا دینداری کند، عرضکردم: آنها دین ندارند و بر اینها سرزنشی نیست؟!! فرمود: آری آنها دین ندارند و بر اینها سرزنشی نیست، سپس فرمود: مگر قول خدای عز و جل را نمی‏شنوی؟ «خدا کارساز کسانیست که ایمان آورده‏اند و از ظلمات بنورشان میبرد- ۲۵۷ سوره ۲-» یعنی از ظلمات گناهان بنور توبه و آمرزششان میبرد، بواسطه پیرویشان از هر امام عادلی که از جانب خداست. و باز فرموده است: «و کسانی که کافر شده‏اند کار سازشان طغیانگران سرکشند که از نور بظلمتشان میبرند» مقصود از این آیه اینست که آنها نور اسلام داشتند، ولی چون از هر امام ستمگری که از جانب خدا نبود پیروی کردند، بواسطه پیروی او از نور اسلام بظلمات کفر گرائیدند، سپس خدا برای ایشان همراه بودن با کفار را در دوزخ واجب ساخت «آنها دوزخیانند و در آن جاودان باشند». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۲۹۷ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند از احمد بن محمد بن عیسی، از ابن محبوب، از عبدالعزیز عبدی، از عبداللَّه بن ابی یعفور که گفت: به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: من با مردم آمیزش و معاشرت می‏کنم، و تعجب من بسیار می‏شود از گروهی چند که شما را دوست نمی‏دارند، و فلانی و فلانی را دوست می‏دارند، و ایشان را امانت و راستگویی و وفاست، و گروهی چند که شما را دوست می‏دارند، ایشان را این امانت و وفا و راستگویی نیست. راوی می‏گوید که: حضرت صادق علیه السلام درست نشست و رو به من آورد مانند کسی که خشمناک باشد، و فرمود که: «هر که خدا را عبادت کند با دوستی امام جوری که از جانب خدا نیست، دین ندارد. و هر که دینداری کند با دوستی امام عادلی که از جانب خدا باشد، عتابی بر او نیست». عرض کردم که: گروهی که دوستی امام جور دارند دین ندارند و جماعتی که دوستی امام عادل دارند، عتاب ندارند؟ فرمود: «آری، آن گروه دین ندارند، و این گروه عتاب ندارند». بعد از آن فرمود که: «آیا گوش نمی‏دهی به فرموده خدای عزّوجلّ: «اللَّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُوا یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَی النُّورِ»» و حضرت فرمود: «یعنی: خدا مؤمنان را بیرون می‏برد از تاریکی‏های گناهان به سوی نور توبه و آمرزش، به جهت دوستی ایشان با هر امام عادلی که از جانب خدای عزّوجلّ باشد. و فرموده است که: «وَ الَّذِینَ کَفَرُوا أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُماتِ»» و فرمود که: «جز این نیست که به این، قصد فرموده که ایشان بر نور اسلام بودند، و چون دوستی کردند با هر امام جوری که از جانب خدا نیست، به سبب دوستی ایشان، با او بیرون رفتند از نور اسلام به سوی تاریکی‏های کفر، و به این علت، خدا آتش جهنم را از برای ایشان واجب گردانید با کافران، « [ف] أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِیها خالِدُونَ» «۱»». (این اقتباس است از آیه و آیه، نیست؛ زیرا که آیه، فا ندارد). __________________________________________________ (۱). بقره، ۲۵۷.