الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۰۴۰

ابو علي الاشعري عن محمد بن عبد الجبار عن صفوان عن فضل ابي العباس عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۸۱ امام صادق (ع) فرمود: چه کار می‏کند آنکه را از شماها کار خویش را فاش می‏کند و کردار بدش را نهان می‏سازد، آیا به خود بر نمی‏گردد و حساب خود را نمی‏کند تا بداند که نباید چنین باشد با اینکه خدا عز و جل می‏فرماید (۱۴ سوره قیامه): «بلکه انسان به خود بینا است» راستی هر گاه نهان درست شد، آشکار و عیان نیرومند است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۰۳ امام صادق علیه السّلام فرمود: چه میکند آنکه از شما خوبی را ظاهر و بدی را در باطن میدارد مگر بباطن خود مراجعه نمیکند تا بداند موضوع چنان نیست، در صورتی که خدای عز و جل میفرماید: «بلکه انسان بخود بیناست، اگر چه عذرها برای خود تراشد ۱۴- سوره ۷۵» باطن هر گاه درست شد ظاهر هم نیرومند می‏شود (اعضاء و جوارحش بعبادت توانا و محکم می‏شود بر خلاف ریا کار که در عبادت برای خدا سست و کسل است). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۰۷ ابو علی اشعری، از محمد بن عبد الجبّار، از صفوان، از فضیل- یعنی ابو العبّاس-، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «یکی از شما نمی‏تواند که چیز خوبی را ظاهر سازد و چیز بدی را پنهان گرداند. آیا چنان نیست که به خود رجوع کند تا بداند که آن همچنان نیست؟ و خدای عز و جل می‏فرماید: «بَلِ الْإِنْسانُ عَلی‏ نَفْسِهِ بَصِیرَةٌ» «۱». به درستی که چون نهان، صحیح و درست باشد، آشکار، قوی باشد». حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از محمد بن جمهور، از فضاله، از معاویه، از فضل، از امام جعفر صادق علیه السلام مثل این را روایت کرده است. __________________________________________________ (۱). قیامت، ۱۴. انسان بر جان خود بینا است.