الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۰۷۴

ابو علي الاشعري عن محمد بن عبد الجبار عن ابن فضال عن علي بن عقبه عن ابيه عن ميسر قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۹۹ از میسر، گفت: نزد امام باقر (ع) نام خشم را بردند، پس فرمود: مردی به خشم آید و خشنود نگردد تا به دوزخ درآید، هر مردی به خشم آمد بر مردمی و ایستاده است، زود بنشیند که این پلیدی شیطان از او برود، و هر مردی بر خویشاوندی خشم کرد، به او نزدیک شود و خود را به او بسابد، زیرا چون رحم سائیده شود، آرام گردد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۱۲ میسر گوید: خدمت امام باقر علیه السّلام از غضب سخن بمیان آمد. حضرت فرمود: همانا مرد غضب میکند و تا داخل دوزخ نشود، هرگز راضی نگردد (تا مرتکب گناهی نشود خشمش تسکین نیابد) پس هر کس بر مردمی خشمگین شد، و ایستاده بود، باید فوری بنشیند، تا پلیدی شیطان از او دور شود، و هر کس بر خویشاوندش غضب کند باید نزدیک او رود و تنش را مس کند (مثلا دست به دست او ساید) زیرا خویشاوند هر گاه مس شود آرامش یابد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۲۱ ابو علی اشعری، از محمد بن عبد الجبّار، از ابن فضّال، از علی بن عقبه، از پدرش، از میسر روایت کرده است که گفت: در نزد امام محمد باقر علیه السلام ذکر خشم شد، فرمود: «به درستی که مردی خشم می‏گیرد، پس هرگز خشنود نمی‏شود، تا آنکه داخل شود در آتش دوزخ. پس هر مردی که بر گروهی خشم گیرد و ایستاده باشد، باید که نشیند از همان خشمناکی خود در همان وقت، و یا فی الفور بنشیند و درنگ نکند؛ زیرا که زود باشد که پلیدی و مکر شیطان از او برود و زائل گردد. و هر مردی که بر صاحب خویشی خشم گیرد، به او نزدیک شود و دست به او برساند؛ زیرا که رحم و خویشی چون دست به آن برسد، آرام گیرد».