الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۰۹۰

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن ابن محبوب عن داود الرقي قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۲۰۹ از داود رقّی، گوید: شنیدم امام صادق (ع) می‏فرمود: از خدا بپرهیزید و بهمدیگر حسد نبرید، راستی عیسی بن مریم را شریعت بر پایه گردش در جهان بود، در یکی از گردشهای خود بیرون شد و مرد کوتاه قدی از یارانش به همراهش بود و بسیار ملازم خدمت آن حضرت بود، و چون عیسی به دریا رسید از روی یقین درست، نام خدا برد و روی آب به راه افتاد، و چون آن مرد کوتاه به عیسی نگاه کرد که به روی آب راه رفت، او هم با یقین کامل نام خدا برد و بر روی آب به راه افتاد تا به عیسی (ع) رسید و خود بینی، او را فرا گرفت و با خود گفت: این عیسی روح اللَّه است که به روی آب راه می‏رود و من هم به روی آب راه می‏روم، او را بر من چه برتری است؟ فرمود: به محض این اندیشه به زیر آب رفت و عیسی را بفریادِ خود طلبید و آن حضرت او را از زیر آب بیرون آورد. سپس به او فرمود: ای قدّ کوتوله! چه گفتی که زیر آب رفتی؟ در پاسخ گفت که: گفتم این روح اللَّه است که روی آب راه می‏رود و من هم روی آب راه می‏روم و عجب مرا گرفت، عیسی (ع) به او گفت: خود را به جایی واداشتی جز آنجا که خدایت واداشته در آن، و خدا بر این گفته تو از تو بدش آمد، از آنچه گفتی به درگاه خدا عز و جل توبه کن. فرمود: آن مرد توبه کرد و به مقامی که خدا به او داده بازگشت، از خدا بپرهیزید و به یک دیگر حسد نبرید. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۱۶ داود رقی گوید: شنیدم امام صادق علیه السّلام میفرمود: از خدا پروا کنید و بر یک دیگر حسد مبرید. همانا از جمله مقررات دینی عیسی بن مریم گردش در شهرها بود، در یکی از گردشها مردی کوتاه قد که غالبا ملازم عیسی علیه السّلام و از اصحاب آن حضرت بود همراهش شد، چون عیسی بدریا رسید، با یقین درست فرمود: بسم اللَّه و بر روی آب راه رفت، چون مرد کوتاه قد عیسی علیه السّلام را دید که بر روی آب میگذرد او هم با یقین درست گفت بسم اللَّه و بر روی آب براه افتاد تا بعیسی علیه السّلام رسید، آنگاه خود بینی او را گرفت و با خود گفت: این عیسی روح اللَّه است که بر روی آب میرود و من هم روی آب میروم پس او را بر من چه فضیلتی باشد؟ آنگاه در آب فرو رفت و از عیسی فریادرسی خواست، عیسی دستش را گرفت و از آب بیرون آورد و باو گفت: ای کوتاه قد؛ چه گفتی؟ (که در آب فرو رفتی) گفت: من گفتم: این روح اللَّه است که روی آب راه میرود و من هم روی آب راه میروم و مرا خود بینی فرا گرفت، عیسی باو فرمود: خود را در جایی گذاشتی که خدایت در آنجا نگذاشته، پس خدا بسبب این گفتار ترا مبغوض داشت، از آنچه گفتی بسوی خدای عز و جل توبه کن. امام علیه السّلام فرمود: آن مرد توبه کرد و برتبه‏ای که خدا برایش قرار داده بود برگشت، پس از خدا پروا کنید و بر یک دیگر حسد نبرید. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۲۷ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن محبوب، از داود رقّی که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود: «از خدا بپرهیزید و بر یکدیگر حسد مبرید. به درستی که از جمله شریعت‏های عیسی بن مریم علیهما السلام، گشتن در شهرها بود. پس در بعضی از گشت خویش بیرون رفت و مرد کوتاهی از اصحاب آن حضرت با وی همراه بود، و در بیشتر اوقات ملازم حضرت عیسی علیه السلام بود؛ پس چون حضرت عیسی علیه السلام به کنار دریا رسید، با صحّت یقینی که داشت، بسم اللَّه گفت و بر روی آب رفت. آن مرد کوتاه در هنگامی که به سوی عیسی علیه السلام نظر کرد و دید که از دریا گذشت، با صحّت یقینی از خود، بسم اللَّه گفت و بر روی آب رفت و به عیسی علیه السلام رسید؛ پس عجب در دلش داخل شد و بر خود نازید و گفت که: اینک، عیسی روح اللَّه است که بر روی آب‏ می‏رود، و من نیز بر روی آب می‏روم، پس افزونی او بر من چیست؟» حضرت صادق علیه السلام فرمود: «پس آن مرد در آب فرو رفت، و به عیسی استغاثه کرد و عیسی او را گرفت و از آب بیرون آورد. بعد از آن، به او فرمود که: ای کوتاه! با خود چه گفتی؟ عرض کرد که: گفتم: اینک، عیسی روح اللَّه است که بر روی آب می‏رود، و من نیز می‏روم، و از این، عجبی در دل من داخل شد. حضرت عیسی به او فرمود که: هر آینه خود را گذاشتی در غیر موضعی که خدا تو را در آن گذاشته، و بلندپروازی کردی؛ پس خدا تو را غضب کرد بر آن‏چه با خود گفتی، و الحال به سوی خدای عز و جل توبه کن از آن‏چه گفتی». حضرت فرمود: «پس آن مرد توبه کرد و برگشت به آن مرتبه‏ای که خدا او را در آن قرار داد فرموده بود؛ پس از خدا بپرهیزید و البتّه بر یکدیگر حسد مبرید».