حدیث امام سجّاد (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الْعَصَبِيَّة
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام سجّاد عليه السلام
سند
عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن احمد بن محمد بن ابي نصر عن صفوان بن مهران عن عامر بن السمط عن حبيب بن ابي ثابت عن علي بن الحسين ع قال :
لَمْ يُدْخِلِ اَلْجَنَّةَ حَمِيَّةٌ غَيْرُ حَمِيَّةِ حَمْزَةَ بْنِ عَبْدِ اَلْمُطَّلِبِ وَ ذَلِكَ حِينَ أَسْلَمَ غَضَباً لِلنَّبِيِّ ص فِي حَدِيثِ اَلسَّلَى اَلَّذِي أُلْقِيَ عَلَى اَلنَّبِيِّ ص
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۲۱۳
از علی بن الحسین (ع) فرمود: هیچ حمیّتی به بهشت نبرد جز حمیّتی که حمزة بن عبد المطّلب کشید، و این برای آن بود که به طرفداری از پیغمبر (ص) خشم کرد و مسلمان شد، در داستان آن (سلا) که بر پیغمبر (ص) افکندند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۲۰
علی بن الحسین علیهما السلام فرمود: هیچ حمیتی ببهشت نرود، مگر حمیت حمزة بن عبد المطلب زمانی که برای حمایت پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله خشم کرد و مسلمان شد، در داستان شکمبهای که بر سر پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله انداختند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۳۱
چند نفر از اصحاب ما روایت کردهاند، از احمد بن محمد بن خالد، از احمد بن محمد بن ابی نصر، از صفوان بن مهران، از عامر بن سمط، از حبیب بن ابی ثابت، از حضرت علی بن الحسین علیهما السلام که فرمود: «هیچ حمیّتی داخل بهشت نشد، غیر از حمیّت حمزة بن عبد المطلّب». (و مراد از حمیّت، صاحب حمیّت است؛ چه حمیّت، آن چیزی است که دل را گرم و افروخته دارد از خشم و غضب، که از تعصّب و امثال آن ناشی شده باشد). و حضرت فرمود که: «این در هنگامی بود که حمزه اسلام آورد از روی خشم کردن از برای پیغمبر صلی الله علیه و آله، در [ماجرا و] حدیث بچّهدان شتر که بر پیغمبر صلی الله علیه و آله افکندند».