الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۱۶۳

ابو علي الاشعري عن محمد بن سالم عن احمد بن نضر عن عمرو بن نعمان الجعفي قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۲۵۳ از عمرو بن نعمان جعفی گوید: برای امام صادق (ع) دوستی بود که از او جدا نمی‏شد به هر جا که می‏رفت، و روزی در بازار کفش دوزان به همراه آن حضرت بود و پشت سرِ خود یک غلام سندی به همراه داشت، تا سه بار رو به دنبالِ خود کرد و غلام خود را می‏خواست، و هر بار او را ندید و در بار چهارم که او را دید، گفت: ای زنا زاده! کجا بودی؟ امام سر برداشت و دست به پیشانی خود گرفت و فرمود: سبحان اللَّه، مادرش را به زنا متّهم کنی؟ من پنداشتم تو خوددار و پارسائی و اکنون پدیدار است که با ورع و پارسا نیستی، عرض کرد: قربانت، مادرش زنی سندیّه و مشرکه است، فرمود: نمی‏دانی که هر ملّتی دستور ازدواجی برای خود دارند، از من دور شو، گوید: من دیگر ندیدم آن مرد به همراه امام راه برود تا آنکه مرگ میان آنها جدائی انداخت. در روایت دیگر است که: برای هر امّتی نکاح و ازدواجی است که به وسیله آن از زنا خودداری کنند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۵ عمرو بن نعمان جعفی گوید: حضرت صادق علیه السّلام دوستی داشت که آن حضرت را بهر جا که میرفت رها نمیکرد و از او جدا نمیشد، روزی در بازار کفاشها همراه حضرت میرفت، و دنبالشان غلام او که از اهل سند بود می‏آمد، ناگاه آن مرد به پشت سر خود متوجه شده و غلام را خواست و او را ندید و تا سه مرتبه بدنبال برگشت و او را ندید، بار چهارم که او را دید گفت: ای زنا زاده کجا بودی؟ حضرت‏ صادق علیه السّلام دست خود را بلند کرده و به پیشانی خود زد و فرمود: سبحان اللَّه مادرش را بزنا متهم کنی؟ من خیال میکردم تو خوددار و پارسائی، و اکنون می‏بینم که ورع و پارسائی نداری؟ عرضکرد: قربانت گردم مادرش زنی است از اهل سند و مشرک است؟ فرمود: مگر ندانسته که هر ملتی برای خود ازدواجی دارند، از من دور شو عمرو بن نعمان (راوی حدیث) گوید: دیگر او را ندیدم که با آن حضرت راه برود تا تا آنگاه که مرگ میان آنها جدائی انداخت. و در روایت دیگری است که فرمود: (آیا ندانسته که) برای هر امتی ازدواجی است که بوسیله آن از زنا جلوگیری کنند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۹ ابو علی اشعری، از محمد بن سالم، از احمد بن نضر، از عمرو بن نعمان جعفی روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام را صدیق و دوستی بود که نزدیک نبود که به جهت شدّت صداقت از آن حضرت مفارقت کند و جدا شود، چون حضرت به جایی تشریف می‏برد. پس در بین اینکه آن صدیق، در بازار کفشگران با آن حضرت می‏رفت، و غلامی داشت از اهل سِند [در هند] که همراه او بود و در پشت سر ایشان می‏رفت، ناگاه آن مرد، نگاه به عقب کرد و غلام خود را اراده داشت، و سه مرتبه چنین کرد و او را ندید؛ پس چون در مرتبه چهارم نظر کرد، او را دید. گفت که: ای پسر زن زناکننده (یعنی ای حرام‏زاده!)، در کجا بودی؟ عمرو می‏گوید که: پس حضرت صادق علیه السلام دست خود را بلند کرد و آن را بر پیشانی مبارک خویش زد و فرمود: «سُبْحانَ اللَّهِ» مادرش را دشنام و نسبت به زنا می‏دهی، و من چنان می‏دیدم و اعتقاد داشتم که تو را ورع و پارسایی است، و الحال دیدم و دانستم که تو را هیچ پارسایی نیست». عرض کرد که: فدای تو گردم! به درستی که مادرش زنی است از اهل سند، و به خدا شرک‏آورنده. فرمود: «آیا ندانسته‏ای که هر گروهی را عقد نکاحی هست؟! از من دور شو». راوی می‏گوید که: بعد از آن او را ندیدم که با آن حضرت برود، تا آنکه مرگ در میان ایشان جدایی انداخت.