الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۱۸۸

علي بن ابراهيم عن ابيه عن محمد بن حفص عن اسماعيل بن دبيس عمن ذكره عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۲۶۷ از امام صادق (ع)، فرمود: چون خدا بنده را در سرشت کافر آفریند، نمیرد تا بدی را دوست او گرداند و به آن نزدیک شود و او را به کبر و زور و نادانی گرفتار کند و دلش سخت گردد و بدخلق شود و سخت‏رو گردد و پستی او پدیدار شود و شرمش کم شود و خدا پرده او را بدرد و به حرامها اندر شود و به مخالفت با خدا افتد، و طاعت او را بد دارد و به مردم بپرد و از ستیزه سیر نشود، از خدا بخواهید عافیت و دوام آن را از او بجوئید. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۲ حضرت صادق علیه السّلام فرمود: چون خداوند بنده را در سرشت کافر بیافریند آن بنده نمیرد تا بدی را دوست او گرداند، پس بدان نزدیک شود، و در نتیجه به کبر و زورگوئی (یا هرزگی) او را گرفتار کند، پس دلش سخت شود، و خلقش ناپسند گردد، و رویش سخت، و پستیش آشکار، و شرمش کم شود، و خداوند پرده‏اش را بدرد، و بحرامها (ی خداوند) در افتد و از آنها جدا نگردد، سپس بنافرمانیهای خدا دچار شود و فرمانبرداریش را بد دارد، و به مردمان به پرد، و از ستیزه سیر نشود، از خداوند عافیت بخواهید و دوام آن را بجوئید محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۹ علی بن ابراهیم، از پدرش، از محمد بن حفص، از اسماعیل بن دبیس، از آنکه او را ذکر کرده، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «چون خدا بنده‏ای را در اصل آفرینش کافر بیافریند، نمی‏میرد، تا خدای عز و جل بدی را در نزد او دوست گرداند. پس به آن نزدیک می‏شود، و به این جهت خدا او را به تکبّر و جبروت مبتلی می‏گرداند، و دلش سخت و سنگین می‏شود، و خُویَش بد، و رویش درشت و سخت، و زشتگویی‏اش هویدا، و شرمش برطرف می‏شود، و خدای عز و جل پرده او را می‏درد، و امر پوشیده او را بروز می‏دهد، و مرتکب محرّمات الهی می‏گردد، و از آنها باز نمی‏ایستد. بعد از آن، مرتکب معاصی و نافرمانی‏های خدای عز و جل می‏شود، و طاعت او را دشمن می‏دارد، و بر مردمان بر می‏جهد (یعنی بر سر ایشان می‏دود و رو به ایشان می‏رود)، و از خصومت‏ها سیری نداشته باشد. پس از خدای عز و جل عافیت را سؤال کنید، و آن را از او طلب نمایید».