الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۱۹

عنه عن معلي عن الحسن بن علي الوشا عن عبد الله بن سنان عن ابي عبد الله ع و محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن ابن محبوب عن ابي ولاد الحناط و عبد الله بن سنان عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۱۸۳ از امام صادق (ع) که فرمود: از درستی یقین مرد مسلمان این است که مردم را خشنود نکند به خشم خدا و آن را سرزنش نکند بدان چه خدا به خود او نداده است زیرا رزق را حرص حریص فراهم نکند و نخواستن ناخواه برنگرداند. و اگر یکی از شماها از از روزی خود گریزد چنانچه از مرگ می‏گریزد، روزی وی او را دریابد چنانچه مرگ او را دریابد، سپس فرمود: خدا به عدل و داد خود خرّمی و آسایش را در یقین و رضا مقرر داشته و غم و اندوه را در شک و نارضایتی. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۹۵ امام صادق علیه السّلام فرمود: از نشانه‏های درستی یقین مرد مسلمان اینست که: مردم را بوسیله خشم خدا خرسند نکند (مانند کسی که طبق میل مردم بر خلاف حق فتوی دهد و نهی از منکر نکند) و مردم را بر آنچه خدا بخود او نداده سرزنش ننماید [مردم را برای آنچه بدو ندهند، زیرا خدا روزیش نکرده سرزنش نکند] زیرا روزی را نه شره و آز حریص بیاورد و نه نخواستن ناخواه رد کند، و اگر شخصی‏ از شما چنان که از مرگ میگریزد، از روزیش بگریزد روزیش باو برسد، همچنان که مرگ باو میرسد. سپس فرمود: خدا بعدالت و داد خویش نشاط و آسایش را در یقین و رضا قرار داده و غم و اندوه را در شک و ناخرسندی. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۱۶۹ از او، از معلّی، از حسن بن علی وشّاء، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق علیه السلام و محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از ابن‏محبوب، از ابوولّاد حنّاط و عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق روایت است که فرمود: «از درستی یقینِ مرد مسلمان آن است که مردمان را خوشنود نکند به خشم خدا؛ یعنی در رضاجویی ایشان کاری نکند که خدا را به غضب آورد، و ایشان را ملامت نکند بر آنچه خدا به او نداده؛ چرا که، حرص حریص‏ روزی را نمی‏راند که به او برساند، و ناخوش داشتن آنکه ناخوش دارد، آن را باز نمی‏گرداند. و اگر یکی از شما از روزی خویش بگریزد، چنان چه از مرگ می‏گریزد، هر آینه روزیش او را دریابد و به او رسد، چنان چه مرگ او را دریابد». بعد از آن فرمود: «به درستی که خدا به نهایت عدل خویش، روز خوش و خوشی را در یقین و رضا قرار داده، و غم و اندوه را در ناخشنودی و شکّ مقرّر فرموده است».