کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۲۱
از امام باقر (ع)، فرمود: چون پیغمبر را به معراج بالا بردند، گفت: پروردگارا! حال مؤمن در نزد تو چون است؟ فرمود:
ای محمد! هر که یک دوست مرا، اهانت کند محققاً آشکارا با من به جنگ برخاسته، من به یاری دوستانم از همه چیز بیشتر میشتابم، من در باره چیزی آن اندازه تردید ندارم که در باره قبض روح مؤمن، او از مرگ بدش آید و من هم از بدی کردن به او بدم میآید، به راستی برخی از بندگان مؤمنم را جز توانگری نشاید و به نسازد و اگر به جز آنش بگردانم نابود و هلاک شود، و به راستی برخی بندههای مؤمنم باشند که جز با درویشی و نداری به نشوند و اگر به جز آنش بگردانم نابود و هلاک شود، و تقرّب نجوید هیچ بنده ای به من به عملی که محبوبتر باشد نزد من از آنچه بر او واجب کرده ام، و به راستی که او با عمل نافله به من تقرّب جوید تا آنجا که دوستش دارم و چون دوستش داشتم در این صورت گوش او شوم که با آن بشنود و چشم او شوم که با آن ببیند و زبانش شوم که با آن بگوید و دستش شوم که با آن برگیرد، اگر دعا کند به درگاهم اجابتش کنم و اگر از من خواهش کند، به او ببخشم.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۵۴
حضرت باقر علیه السلام فرمود: چون پیغمبر (ص) را بآسمان بردند عرضکرد: پروردگارا حال مؤمن نزد تو چگونه است؟ فرمود: ای محمد هر که بدوستی از من اهانت کند آشکارا بجنگ من آمده و من بیاری دوستانم از هر چیز شتابانترم، و من در هر کاری که انجام دهم آن اندازه تردید ندارم که در باره وفات مؤمن تردید دارم، او از مرگ بدش آید، و من ناراحت کردن او را خوش ندارم، و براستی برخی از بندگان مؤمن من هستند که جز توانگری آنان را اصلاح نکند (و حالشان را نیکو نسازد) و اگر بحال دیگری او را درآورم نابود و هلاک گردد، و برخی از بندگان مؤمن من هستند که جز نداری و فقر آنان را اصلاح نکند، و اگر او را بحال دیگری بگردانم هر آینه هلاک گردد، و هیچ یک از بندگانم بمن تقرب نجوید با عملی که نزد من محبوبتر باشد از آنچه بر او واجب کردهام، و بدرستی که بوسیله نماز نافله بمن تقرب جوید تا آنجا که من دوستش دارم، و چون دوستش دارم آنگاه گوش او شوم که بدان بشنود، و چشمش شوم که بدان ببیند، و زبانش گردم که بدان بگوید، و دستش شوم که بدان برگیرد، اگر بخواندم اجابتش کنم، و اگر خواهشی از من کند باو بدهم.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۳
چند نفر از اصحاب ما روایت کردهاند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعیل بن مهران، از ابو سعید قمّاط، از ابان بن تغلب، از امام محمد باقر علیه السلام که فرمود: «چون پیغمبر صلی الله علیه و آله را به آسمان بردند، عرض کرد که: ای پروردگار من! حال مؤمن در نزد تو چون و چگونه است؟ فرمود که: یا محمد! هر که دوستی از دوستان مرا خوار گرداند، به حقیقت که با من مبارزه نموده است به جنگ «۱»، و من از هر چیزی شتابانترم به سوی یاری دوستانم. و از چیزی که من فاعل آنم، آن قدر تردّد ندارم، مانند تردّدی که از وفات مؤمن دارم. او مرگ را ناخوش دارد، و من اندوهگینی او را خوش ندارم. و به درستی که از جمله بندگان مؤمن من، کسی است که چیزی از برایش صلاحیّت ندارد، مگر بینیازی. و اگر او را به سوی غیر آن صرف کنم [/ بگردانم]، هر آینه هلاک شود. و به درستی که از جمله بندگان
__________________________________________________
(۱). و مبارزه، از میان صف بیرون شدن است از برای جنگ. مؤمن من، کسی است که چیزی غیر از فقر و درویشی از برایش صلاحیّت ندارد، و اگر آن را به سوی غیر آن صرف کنم، هر آینه هلاک شود. و بنده من تقرّب نمیجوید به سوی من، به چیزی که در نزد من دوستتر باشد، از آنچه بر او واجب گردانیدهام. و به درستی که بنده من تقرّب میجوید به سوی من، به عمل سنّتی که بر او واجب نیست، تا آنکه او را دوست دارم.
پس هرگاه او را دوست دارم، گوش او باشم که به آن میشنود، و چشم او باشم که به آن میبیند، و زبان او باشم که به آن سخن میگوید، و دست او باشم که به آن از روی شدّت میگیرد. اگر مرا بخواند، او را اجابت کنم، و اگر از من درخواهد، به او عطا فرمایم». «۱» __________________________________________________
(۱). و مخفی نماند که این حدیث و امثال آن، از احادیث مشکله است. و بعضی از ناتمامان، به ظاهر آن متمسّک شده، پُر پوچی چند به قالب زدهاند، و در شرح و بیان آن، کفرها گفتهاند. و حقیر، تحقیق آن را در رساله نجاتالسّالکین نمودهام، به وضعی که اهل حق را خوش آید. هر که خواهد، به آن کتاب رجوع نماید. (مترجم)