حدیث امام محمّد باقر (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ السِّبَاب
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن الحسن بن علي عن علي بن عقبه عن عبد الله بن سنان عن ابي حمزه الثمالي قال سمعت ابا جعفر ع يقول :
إِنَّ اَللَّعْنَةَ إِذَا خَرَجَتْ مِنْ فِي صَاحِبِهَا تَرَدَّدَتْ بَيْنَهُمَا فَإِنْ وَجَدَتْ مَسَاغاً وَ إِلاَّ رَجَعَتْ عَلَى صَاحِبِهَا
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۴۱
از ابی حمزه ثمالی، گوید: شنیدم امام باقر (ع) میفرمود: راستی چون لعنت از دهان صاحب خود بیرون آید، میان او و طرف لعن شده مردّد ماند، اگر مجوّزی یابد (بر ملعون بماند) و گر نه به گوینده خود برگردد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۶۵
علی بن حمزة گوید: از حضرت باقر شنیدم که فرمود: همین که لعنت از دهان کسی بیرون آمد (در هوا) مردد ماند، پس اگر جایی پیدا کرد (که در آن قرار گیرد) برود، و گر نه بصاحب خود (یعنی گوینده) برگردد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۹
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از حسن بن علی، از علی بن عقبه، از عبداللَّه بن سنان، از ابوحمزه ثمالی روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام محمد باقر علیه السلام که میفرمود ... تا آخر حدیثِ پیش، مگر آنکه در این حدیث است که: «در میانه این دو کس تردّد میکند».