الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۳۶۴

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد عن بكر بن محمد عن الجعفري قال سمعت ابا الحسن ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۷۷ از جعفری، گوید: شنیدم أبو الحسن (ع) می‏فرمود: چرا من می‏نگرم که تو نزد عبد الرحمن یعقوب هستی؟ در پاسخ گفت: راستش او خال من است. امام فرمود که: او سخن ناهمواری می‏زند، خدا را وصف می‏کند (به صورت و اوصاف جسم) با اینکه خدا به وصف در نیاید یا با او بنشین و ترک ما کن، و یا با ما بنشین و ترک او کن! من گفتم: او هر چه خواهد بگوید چه مسئولیتی برای من دارد هر گاه من نگویم آنچه که او می‏گوید؟ أبو الحسن (ع) فرمود: آیا نمی‏ترسی که به او عذابی فرود آید و به شما همه (که در گرد او هستید برسد) آیا ندانستی آن کسی را که خود از اصحاب موسی (ع) بود و پدرش از یاران فرعون بود و چون سواران فرعون به موسی (ع) رسیدند، از آن حضرت به جا ماند تا پدر خود را پند دهد و او را به موسی برساند، و پدرش به همراه او ستیزه‏کنان گذشتند تا به کناری از دریا رسیدند و هر دو غرق شدند و خبر او به موسی (ع) رسید و فرمود: او در رحمت خدا است ولی‏ چون بلا نازل شود از آن کسی که نزدیک گنهکار است دفاعی نمی‏شود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۸۲ جعفری گوید: شنیدم حضرت ابو الحسن علیه السلام بمن فرمود: چرا مینگرم که تو نزد عبد الرحمن بن یعقوب هستی، (جعفری) عرضکرد: او دائی من است؟ حضرت فرمود: او در باره خدا سخن ناهمواری گوید؟ خدا را (بصورت اجسام و اوصاف آن) وصف کند؟ پس یا با او همنشین شو و ما را واگذارد یا با ما بنشین و او را ترک کن عرضکردم: او هر چه میخواهد بگوید بمن چه زیانی دارد وقتی که من نگویم آنچه را که او گوید؟ ابو الحسن علیه السلام فرمود: آیا نمی ترسی از اینکه باو عذابی نازل گردد و هر دوی شما را فرا گیرد؟ آیا ندانی (داستان) آن کس را که خود از یاران موسی علیه السلام بود و پدرش از یاران فرعون، پس هنگامی که لشکر فرعون (در کنار دریا) بموسی (و یارانش) رسید، (آن پسر) از موسی جدا شد که پدرش را پند دهد و بموسی (و یارانش) ملحق سازد، و پدرش براه خود (در لشکر فرعون) میرفت و این جوان با او (در باره مذهبش) ستیزه میکرد، تا اینکه هر دو بکناری از دریا رسیدند و (همین که لشکر فرعون غرق شدند) آن دو نیز با هم غرق شدند، خبر بموسی علیه السلام رسید، فرمود: او در رحمت خدا است ولی چون عذاب نازل گردد از آنکه نزدیک گنهکار است دفاعی نشود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۰۵ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد، از بکر بن محمد، از جعفری که گفت: شنیدم از امام موسی‏کاظم علیه السلام که فرمود: «مرا چه می‏شود که تو را در نزد عبد الرحمان بن یعقوب دیدم؟» راوی عرض کرد که: او خالوی [/ دایی‏] من است. حضرت فرمود که: «او در باب خدای عز و جل گفتار بزرگی می‏گوید، و آن، این است که خدا را وصف می‏نماید، و حال آنکه آن جناب به وصف در نمی‏آید، و کسی نمی‏تواند که او را به کنه حقیقت وصف نماید؛ پس یا با او می‏نشینی و ما را وا می‏گذاری»، و یا با ما می‏نشینی و او را وا می‏گذاری. عرض کردم که: او آنچه خواهد، بگوید، چه چیز از آن بر من است، چون به آنچه می‏گوید، قائل نباشم و به آن اعتقاد نکنم؛ پس امام موسی علیه السلام فرمود که: «آیا نمی‏ترسی که عذاب و عقوبتی بر او فرود آید، پس به شما همه برسد؟ آیا ندانسته‏ای قصّه آن کسی را که از اصحاب موسی علیه السلام بود، و پدرش از اصحاب فرعون بود؟ پس در هنگامی که لشکر فرعون به موسی رسیدند، از ایشان تخلّف ورزید و در دنبال ماند که پدرش را موعظه کند، تا آنکه او را به موسی ملحق گرداند. بعد از آن، پدرش درگذشت، و او با پدرش پیوسته با یکدیگر جنگ می‏کردند و بر همدیگر خشم می‏گرفتند، تا آنکه به موضعی از کنار دریای نیل‏ رسیدند. پس هر دو باهم غرق شدند. و چون آن خبر به موسی علیه السلام رسید، فرمود که: آن پسر در رحمت خدای عز و جل است، ولیکن عذاب و عقوبت چون فرود آید، چیزی که آن را دفع کند از کسی که با گنهکار نزدیکی نموده، نباشد، و لامحاله به او نیز برسد».