الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۳۹۳

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن ابن فضال عن ابن بكير عن عبيد بن زراره قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۰۳ از عبید بن زراره، گوید: پرسیدم از امام صادق (ع) از تفسیر قول خدا عز و جل (۵ سوره مائده): «هر که کفر ورزد به ایمان محققاً عملش سقوط کند» در پاسخ فرمود: مقصود، کسی است که ترک کرده است عملی را که بدان اقرار و اعتراف داشته، گفتم: زمینه ترک عمل چیست؟ همه آن را وانهد و از دست بدهد؟ فرمود: از آن است آن کسی که عمداً بی‏اینکه مست باشد و یا عملی در میان نباشد را وانهد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۹۹ عبید بن زراره گوید: از حضرت صادق علیه السلام از تفسیر گفتار خدای عز و جل پرسیدم که فرماید: «و آنکه کفر ورزد بایمان همانا کردارش تباه شده است» (سوره مائده آیه ۵) فرمود: مقصود آن کسی است که کرداری که بآن اقرار و اعتراف کرده ترک کند، عرضکردم: مرتبه ترک آن عمل چیست؟ همه آن را وانهد؟ فرمود از آنست کسی که عمدا نماز را ترک کند بدون اینکه مست باشد و یا علتی داشته باشد، محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۲۹ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از ابن بکیر، از عبید بن زراره روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام را سؤال کردم از قول خدای عز و جل: «وَ مَنْ یَکْفُرْ بِالْإِیمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ» «۱». فرمود که: «یعنی کسی که ترک کند عملی را که به آن اقرار کرده است». عرض کردم که: پس چیست موضع ترک عمل، تا آنکه همه آن را وا گذارد؟ فرمود که: «از جمله آنها، کسی است که نماز را ترک می‏کند متعمّدانه، از روی مستی، و نه از علّتی که داشته باشد». __________________________________________________ (۱). مائده، ۵.