الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۴۱۹

علي بن ابراهيم عن محمد بن عيسي عن يونس عن الحسين بن الحكم قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۳۱ از حسین بن حکم، گوید: نوشتم به امام کاظم (ع) و به او خبر دادم که من در حال شکّ افتاده ام و ابراهیم (ع) هم گفته است (۲۶۰ سوره بقره): «پروردگارا به من بنما که چگونه مرده‏ها را زنده می‏کنی» و من دوست دارم که شما یک چیزی (معجزه‏ای و دلیل امامتی) به من بنمائید، در پاسخ نوشت که: ابراهیم راستی مؤمن و معتقد بود و دوست داشت که بر ایمان او افزوده شود و تو در شکّی و در شک‏کننده چیزی نیست، و نوشت: شک تا آنجا است که یقین نیامده و چون یقین آمد، شک کردن روا نباشد، و نوشت که: راستی خدا عز و جل فرماید (۱۰۱ سوره اعراف): «در بیشترشان عهد و وفا نیافتیم و راستش دریافتیم که بیشترشان فاسق و نابکارند» فرمود: این آیه در باره شک‏کننده نازل شده است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۱۶ حسین بن حکم گوید: بحضرت موسی بن جعفر علیهما السّلام نوشتم و از حال خود او را آگاه کردم که من در شک افتاده‏ام، و حضرت ابراهیم علیه السّلام بخدا عرضکرد: «پروردگارا بمن بنما چگونه مرده‏ها را زنده میکنی» (سوره بقره آیه ۲۶۰) و من دوست دارم که شما (نیز برای رفع شک من) چیزی (از معجزه و دلیل امامت) بمن نشان دهی، پس آن حضرت بمن نوشت: که ابراهیم براستی مؤمن بود (و عقیده داشت) و میخواست که ایمانش را افزون کند، ولی تو در شکی، و در شک خیری نیست، و نوشت: جز این نیست که شک تا جاییست که یقین نیامده، و چون یقین آمد شک روا نباشد، و نوشت: بدرستی که خدای عز و جل فرماید: «و نیافتیم برای بیشترشان عهدی و دریافتیم بیشترشان را نافرمانان» (سوره اعراف آیه ۱۰۲) و فرمود: این آیه در باره شک‏کننده نازل شده. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۵۷ علی بن ابراهیم، از محمد بن عیسی، از یونس، از حسین بن حکم روایت کرده است که گفت: به خدمت امام موسی‏کاظم علیه السلام نوشتم، در حالی که آن حضرت را خبر می‏دادم که: من شک دارم، و به حقیقت که ابراهیم علیه السلام گفت که: «رَبِّ أَرِنِی کَیْفَ تُحْیِ الْمَوْتی‏» «۲»؛ یعنی: «پروردگارا! به من بنما که چگونه مردگان را زنده می‏گردانی». تتمّه روایت: و به درستی که من دوست می‏دارم که چیزی را به من بنمایی. پس آن حضرت علیه السلام به من نوشت: «به درستی که ابراهیم مؤمن بود (یعنی تصدیق کرده بود به این که خدا مرده را زنده می‏گرداند، و قادر است بر اعاده مردگان). و دوست داشت که ایمانش بیفزاید. (یعنی عین الیقین را با علم الیقین جمع کند، و معاینه آن موجب انکشاف آن گردد). و تو شک داری و صاحب شک، هیچ خوبی در او نیست». و نوشت: «جز این نیست که شک، مادامی است که یقین نیامده باشد؛ پس چون یقین بیاید، شک جایز نیست». و نوشت که: «خدای عز و جل می‏فرماید: «وَ ما وَجَدْنا لِأَکْثَرِهِمْ مِنْ عَهْدٍ وَ إِنْ وَجَدْنا أَکْثَرَهُمْ لَفاسِقِینَ» «۳»؛ یعنی: و نیافتیم از برای بیشتر ایشان، هیچ عهدی را (یعنی وفای به عهد و پیمان، که در زمان خوف و شدّت می‏کردند، که اگر از این بلیّه و مصیبت نجات یابیم، ایمان آوریم). و به درستی که یافتیم بیشتر ایشان را، شکنندگان عهد و پیمان». و حضرت فرمود که: «این آیه، در باب شک و گمان فرود آمد». __________________________________________________ (۲). بقره، ۲۶۰. (۳). اعراف، ۱۰۲.